r şey donmuşdu.Yanımda Ziyadın oturduğunu görəndə beynimə siqnal çatmışdı.
Əlimi dəstəyə atıb açmaq istəyəndə kilidli olduğundan bacara bilməmişdim..Özümə gəlib yumruqla onu döyəcləyərək məni buraxmasını deyirdim.Daş idi sanki,heçnə təsir etmirdi.
-Burax məni!!heyvansan sən!!
-İnci......
-Zəhrimar İnci..Burax,yalvarıram burax-deyəndə hönkürtü sinəmdən çıxmışdı.-mənim sabah nişanım olacaqdı.Bu hərəkət ailəmin adını batırıb başlarını yerə əymək idi mənim üçün.. Atam!!!..Atam məni bağışlamayacaqdı...Həmişəki kimi özümdən başqa hər kəsi düşünürdüm..Bunları beynimdə təkrar etdikcə qanımın bədəndə durduğunu hiss edərək boğulurdum.
-Ziyad,qurban olum,burax..Mənə etmə bunu-Yumruqlamaqdan bezib başımı qarşımdakı oturacağa qoyub ağlayırdım.Maşını başqa biri idarə etdiyindən Ziyad mənimlə bərabər arxada oturmuşdu.Məni sakitləşdirmək üçün toxunmaq istəyəndə özümü büzüb oturduğum yerdən tez kənara çəkilmişdim.
-Bunu istəmə məndən İncim..
Onun sözlərini mənə çatmırdı başımı pəncərəyə söykəyib yola baxaraq həyatımın məhv olduğunu görürdüm.Bundan sonra ailəmin üzünə necə baxacaqdım?.Heç istəmədiyim birinin həyatımı bitirməsi ağır gəlirdi.Ürəyim yerindən çıxacaq kimi döyünərək partlamaq istəyirdi.Bu yolun sonunda ümid vardımı,bilmirəm.
Maşın böyük bir binanın qarşısında dayandığı zaman Ziyad düşüb qapını açaraq enməyimi gözləyirdi.Üzünə yaş gözlərimdəki nifrətlə baxaraq qımıldanmırdım.Əlimdən yapışıb zorla özü düşürdərək qolunu boynuma keçirib əli ilə dodaqlarımı qapadı.Belə edərək kənardan diqqət çəkmək istəmədiyindən məni özünə necə bərk sıxmışdısa tərpənə bilmirdim.Liftə mindirəndə belə əllərini ağzımdan çəkməmişdi.Qışqırmağımdan ehtiyat edərək yuxarı qalxıb liftdən çıxanda əlini boynumdan çəkib biləyimdən yapışmışdı.Çırpınıb əlindən çıxmağa çalışırdım amma faydası olmurdu..Məndən çox güclü olduğundan bacara bilmirdim onunla.Ürəyimdə elə bir qorxu var idi ki,bunu sözlə ifadə edə bilmirəm.Qapını digər əli ilə açıb içəri saldıqdan sonra ardımdan qapını açarla kilidləyib