ayaqqabılarını çıxarırdı.Ondan ayrılan kimi qapının qulpundan yapışıb qışqıraraq səsimi başıma atmışdım.Bəlkə köməyimə biri yetərdi deyə düşünəndə gözlərim də bir yandan yaşla dolub daşırdı.Mən burda qala bilməzdim.Anidən biləyimdən yapışıb özünə çəkərək bərk qucaqlayanda qollarım onunla aramızda sıxışıb qalmışdı.
-Ziyad qurban olum burax.Bax yalvarıram...-Saçımdan öpüb başımı əlləri arasına allb gözlərimin içinə baxırdı-İncim bunu istəmə məndən.-Qonaq otağına gətirib divana oturdub özüdə yanımda oturub tv-ni taxmışdı.Bu insanda olan rahatlığa ağzım açıq qalmışdı.Mən isə küncə qısılıb ağlayaraq qışqır bağır salmağımın bir mənası olmayacağını anlayırdım.Ondan qorxurdum kaş ki uşaq qalsaydım,qırılan ümidlərim yox oyuncaqlarım olardı.Ümidlərimi itirdikcə səssiz axıdırdım göz yaşlarımı.Çox ağladığımdan boğulduğum üçün nəfəsim daralırdı.Dərindən nəfəs alıb verərək hıçqırırdım.O,isə tv-yə yüksək səs verib qonşuların səs küy eşitməsini istəmirdi deyəsən.Divanın bir kənarın yığılıb pişik balası kimi qalsamda özüm ilə bacara bilmirdim.Ona söz kar eləmirdi danışsamda dinləmirdi,məcbur susmuşdum.Məndə isə ümid qalmamışdı.Çox ağladığım üçün gözlərimə nəzarət edə bilmədiyimdən elə ağlayaraqda yuxulamışdım.Bir boşluqda çırpınaraq azad olmaq istəyən quş kimi çabalayırdım.
Nəyə isə dəydiyimi hiss edib gözlərimi açanda onun ayaqqabımı çıxarıb corab geyindirdiyini gördüm.Ağ köynək və qara yupka geyindiyim üçün mənə soyuq olduğunu düşünmüşdü öz ağlınca.Necə dik atıldımsa o da qorxmuşdu-Dəymə mənə!!..
-Narahat olarsan deyə çıxardım.
-Rahatlığımı bu qədər isdəyirsən?-Elə bir baxış ilə baxırdı ki,anlaya bilmirdim o zəhmli gözlərində həm yalvarış,həm də hirs var idi..Baxışlarına cəsarətə gələrək yerimdə oturub ona biraz yaxın dayandım.Şirin dilimə salıb məni buraxması üçün razı salmaq istəyirdim.
-Nə olar burax məni.Söz verirəm səninlə evlənəcəm.İndi bizimkilər dəli olmuş olarlar.
-İncim nə istəyisən istə məndən,amma bunu istəmə.-İkimizdə gözəl bilirdik ki məni qaytarsaydı ona