yerə..
-Qaçmağı yox özümü öldürməyi düşünürəm -gülümsəyib başını yelləyərək otaqdan çıxmışdı.İnanmamışdı dediklərimə görünü amma sözlərimdə ciddi idim.Qonaq otağında oturub dizlərimi qucaqlayıb heçnə düşünə bilmirdim.Burdan çıxa bilməyəcəyimi anladıqca kövrəlirdim..
Günorta olduğundan əlində sini ilə yeməkləri gətirib ye desədə inadımdan dönmürdüm.Axşama kimi ac qaldığıma görə bir gün olurdu yemək yemədiyim.Ağlamaq,fikir çəkmək məni haldan saldığından oturduğum yerdəcə qıvrılıb yuxuya getmişdim.Ailəmdən hələ səs çıxmadığını gördükcə atamın məni övladlıqdan silməsi ağlıma gələrək məni qorxudurdu.
Onun məni səsləməsinə güclə gözlərimi açıb yerimdə dikəlmişdim.Yenə yemək yeməyimi desə də rədd etməyimə başını sağa sola yelləyərək yanımda oturdu.Tərpənməyim deyə bir ayağını ayaqlarımın üstünə qoyaraq elə bərk tutmuşdu,tərpənə bilmirdim.Bir əli ilə çənəmi sıxıb digərlə qaşıqla yeməyi boğazıma tökürdü..Bir neçə dəfə bunu təkrar edəndən sonra üstümdən qalxmışdı.Bir başa yeməyi xirtləyimə tökdüyü üçün boğularaq udurdum.
-Sən tərsliyini qoyub məni sevməyə çalışsaydın bu vəziyyətdə olmazdıq!!.-deyib getmişdi.Sonra qayıdıb qolumdan tutaraq məni komuputerin qarşısında oturdan zaman ekranda öz şəkilərimi gördükcə təəccüblənmişdim...Gizlicə kənardan çəkilmiş şəkillər olduğu aydın ortada idi çünki heç məndə belə şəkillər yoxuydu.
-Bax!..Yaxşı bax..Səni bu qədər sevdiyimi niyə görmürsən?..Niyə sevmirsən axı..
-Əcəb edirəm!.Heç vaxtda sevməyəcəm,istəyirsən vur öldür.Yenədə sevməyəcəm!.
-Sevmə...Mən sevirəm bizə bəsdir..
Şəkillərin ardından düzəlmiş klipləri də göstərəndə onun həqiqətən məni bu qədər sevdiyini düşünsəmdə yenədə çatmırdı mənə onun sözləri,hissləri..Hələdə bu etdiyi hərəkətdən sonra ona nifrətimi heçnə əvəzləmirdi.Əlindən çıxıb divana keçib oturaraq qanlı baxışlarımı üzünə zilləmişdim..
Zəng gəlməyi ilə isə o mətbəxə keçdiyi zaman nə danışırdısa heçnə duymurdum.Qayıdanda əsəbi halından qorxaraq divana lap qısılmışdım..Gödəkcəsini alıb heçnə demədən qapını