göz yaşlarım hönkürtü ilə ortaya çıxaraq otağa yayılmışdı.Qəlbim yanaraq kül olduğu üçün ruhum fəryad içində nalə çəkdirilərək istəmədiyi bir şeyə məcbur edilirdim.
-İncim ağlama qurban olum-nəfəsini bədənimdə gəzdirdikcə danışırdı.-Səni paylaşa bilmərəm heç kimlə!.Bunun düşüncəsi belə məni dəli etməyə bəs edir.-Elə bərk tutmuşdu məni çabalamağım boşuna olduğunu dərk edirdim.Yenədə ümid insanda ən son ölən duyğudur məndə bir ümidlə çırpınaraq əlindən çıxmaq istəyirdim.Saçlarımı sığallayaraq dediyi xoş sözlərin heç biri mənə təsir etmirdi.Onun sözləri qarşısında məndə buraxmağı üçün yalvarırdım.Məni yola gətirə bilməyəcəyini anlayıb son hərəkətini edərək məni özünə aid etmişdi..Bu qədər ağlayıb,çırpınmağım qarşısında edəcəyini etmişdi..Ağrının və ağlamağımın təsirindən ürəyim getmişdi.Özümü qaranlıq quyuda görürdüm.Nə səsimi çıxara bilirdim nə də yerimdən tərpənmək istəyirdim.Oradaca qalıb ölmək istəyirdim.Bədənim keyidiyi kimi ruhumda məni qoyub getmişdi.Bir yanımda çarəsizlik..Digər yanımda yorğunluğum..
Gözlərimi ağır-ağır açanda yanımda Ziyad oturub saçlarımı oxşayaraq əlimdən tutmuşdu.Bir neçə saniyə ona baxanda peşman baxışlarını görmək mənə əsəb gətirmişdi.Üzərində başqa geyim görüb tez öz üstümə baxanda mənimdə əynimdə başqa geyimlər var idi.İnstiktiv olaraq olanlar yadıma düşən kimi ürəyim sürətlə çırpınaraq məni sıxırdı.Üzümü tutub necə hıçqırıqlara boğulmuşdumsa nəfəs belə ala bilmirdim.Özüm ilə bacara bilmədiyim üçün ağlamağım gücləndikcə tənginəfəsləşirdim.Ziyad tez su gətirib içirdikdən sonra məni qucaqlamışdı.
-Məhv elədin məni..Niyə mənə bunu etdin.!.
-Bağışla.-.deyərək saçlarımı öpdükcə onun göz yaşları üzümü isladırdı..İlk dəfə idi bir oğlanın ağladığını görürdüm.Həmin insanın Ziyad olması mənə qəribə gəlsə də onun göz yaşları bu an bir qramda olsa mənə təsir etmirdi.. İtələyib aralanmaq istəyəndə icazə verməyib başımı sinəsinə üstünə qoyaraq bərk qucaqlamışdı.
-Burax daha məni!.İstədiyini almısan..
-Bilirəm əsil heyvanlıq etdim sənə