ə qarşı.Amma məcbur idim İncim səni itirmək istəmirəm.
-Bunu etməməli idin.etməməli..-deyərək qollarında çabalayaraq ağlayıb yuxuya getmişdim.Bu hərəkəti heç vaxt ona bağışlamayacaqdım!.İllərdir ondan qaçmağımın sonu belə bitmişdi.Qismətdən qaçmaq olmaz deyirdilər.Doğru imiş...Məndə qaça bilməmişdim Qaçdığım Qismətimdən.Bu qisməti qəbul etmək mənə asan olmayacaqdı.Ondan iyrənirib nifrət edirdimsə iki qatını özümə edirdim artıq!..Yuxudan oyananda onu yanımda görüb cinlərim oyanmışdı.Elə bir əsəb gəlmişdi mənə gözlərimin krantı bir himə bəndmiş kimi açılmışdı.Özümdən asılı deyildi bu insana nifrətim çox böyük idi.
-Dur yanımdan!..Dur!!.Dur!!-onu vuraraq itələyib ağlayırdım.O,isə əksinə məni lap bərk qucaqlayırdı.
-Şşşş..Sakitləş....Sənin göz yaşların ürəyimi parça edir dözə bilmirəm.
-Burax məni Ziyad,burax..Onsuz aldığını aldın məndən.
Onun məni buraxmasını istəyirdim guya bu halda çıxıb getsəm ailəm məni qəbul edəcəkdi.Bunları az-çox dərk edirdim keyimiş beynim ilə amma nə edim?onu görmək,onunla qalmaq məni özümdən diksindirirdi.
İtələyib ondan ayrıla bilmişdim.Dünən bunu bacara bilməsəmdə indi gücüm çatmışdı.Sakitləşməyə çalışdıqca gözlərim sözümə qulaq asmayaraq dolub daşırdı.İsterikamı göz yaşlarımın köməyi ilə üzə vura bilsəmdə ömründə səsini ucaltmayan,həmişə mehriban olan mən indi özümü idarə edə bilmirdim.
Ziyad daha uzanmayıb qalxmışdı.Deyəsən ona zəng gəlmişdi.Səsini eşidib marağa düşüb otaqdan çıxanda zəng edən atası olduğunu xəttin digər tərəfində əsəbilə danışığından anlamışdım.Telefonda necə ona bağırırdısa sözlərini aydın eşidirdim.
-Qaytar qızı.!.Səni istəmir.
-Yox ata mənim olan mənimdir.Heç kimə verən deyiləm.
-Neynəmisən qıza?!.
-Nə etmişəm etmişəm.İndi heç kim deməz daha qaytar.
-Nə etmisən sən?!!!..Rədd olub tez gəl evə!
Ayaq üstə dayana bilməyib yerə çökmüşdüm.Günlərdi düzgün qidalanmadığımdan ayaq üstə dura bilməyib yerə çökmüşdüm,həmdə dünənin təsirindən idi.Onun xəbəri yox idi arxasında olduğumdan.Geriyə dönəndə məni görən kimi