gəlib yerdən qaldıraraq qucaqlayıb yataq otağına aparmışdı.Yerimə uzadan kimi gözlərimi yumub özümdən getmişdim.Ayılanda özümü birtəhər idarə edərək qalxıb pəncərənin yanına gedib hava almaq istəyirdim.Bunu belə bacara bilməmişdim.Başımın hərlənməsi ilə divardan tutaraq yerə oturdum.Ayağa qalxmaqda belə gücsüz idim!.Özümdən iyrəndiyimə görə ağlayaraq yumruqlarımı sıxıb başımı divara dayamışdım.Otağın qapısını gözəl,uzun saçları olan baxımlı bir qız açaraq baxanda hiss olunurdu ki özünə diqqət edən idi.Qarşımda dayanıb yazıq gözlərlə mənə baxmasından deyəsən mənə deməyə dilinə söz gəlmirdi.Susmaqda düz edirdi.Mənimdə özümə yazığım gəlirdi.Onun ardından Ziyad gəlib məni qolumdan tutub ayağa qaldırmaq istəyəndə icazə verməmişdim.
-Dəymə mənə!.
-Yaxşı dəymirəm.Mən gedirəm,gələcəm yaxşı?
Başımı dizimin üstündən qaldırıb ona elə baxış atmışdımki min sözü əvəz edirdi.Qapıdan çıxanda o qıza mənə yemək verməyini deyib getmişdi.Qız bir müddət mənə baxaraq yanıma gəlməyə çəkinirdi.Məndə onun burda olduğunu utumuşdum.Başımı dizlərim üstünə qoyub fikrə daldığım üçün onun məni səsləməyinə ağır halda başımı qaldırıb üzünə baxmışdım.
-Mənim adım Nərmin-deyib məni qaldıraraq yatağın üzərinə oturtdu.Adımı soruşanda suni gülərək cavab versəmdə o,mənimlə mehriban rəftar edərək danışırdı.Ziyadın əmisioğlunun nişanlısı idi.Məni tək qoymamaq üçün onu bura gətirimişdilər.Yemək yeməyim üçün təkid etsədə razı olmayıb başım ağrıdığından ac qarnına dərman içib yatmışdım.Nə qədər yatdığımdan xəbərim olmadığından oyananda başımı Ziyadın sinəsində tapmışdım.Heçnə etməyib sakit halda üzümü onun əks səmtinə çevirsəmdə bir qolu başımın altında qalmışdı.Tərpədib onu oyatmamaq üçün dişlərimi sıxaraq ağlayırdım.İndi ağlımda olan yeganə fikir ailəm idi.Bilirdim atamgil məni bu halda qəbul etməzdilər.Bizdə axı qadının fikri ikinci planda olurdu.Aləm,camaat nə deyər düşüncəsi ilə yaşayan millətik idik biz.Düşündükcə dişimlə dodaqlarımı dişləyib səsimi batırmağa çalışırdım amma alınmadığı üçün Ziyad