zilləmişdim.Yemək yeməyim üçün təkid etsədə qəbul etmirdim ancaq yatıb oyanmamaq,onun üzünü görməmək istəyirdim.Eləcə divandaca yuxuya gedəndə nə qədər vaxt keçdiyini bilmirdim.Gözlərimi yuxulu olduğumdan birtəhər açanda onun qucağında olduğumu anlamışdım.Yuxunun təsirindən keyləşdiyim üçün bu dəfə səsimi çox çıxara bilmirdim.
-Neynirsən?-deyə bilmişdim .
-Sən yat hələ səhər deyil-sözlərini az çox başa düşsəmdə yuxu məni öz ağuşuna almışdı.Yerimə uzadıb üzərimə adyalı örtərək özüdə yanıma uzanmışdı.Əlini belimə keçirib yaxınlaşaraq arxadan qucaqlayıb başını saçlarımda gizlətmişdi.Halsız olduğumdan yuxudan ayıla bilmirdim.Gördüyüm yuxu isə məni elə pis etmişdi ki artıq qışqırırdım.Yuxuda ailəmi görürdüm.- uşağam,atamgil məni evimizə qoyub özləri çıxıb gedirlər.Qapını açıb arxaları ilə qaçaraq mənidə aparın deyə ağlayaraq qaçdıqca onlar qarşımda yox olurdu -Ağlayaraq ata deyib sayıqlayırdım.Bir səs –burdayam,getmirəm-dediyini eşidib rahatlayaraq susmuşdum.Yuxudan ayıla bilmədiyimdən gözlərimi aça bilmirdim.Günlərdirki su belə dəyməyən dodaqlarımı dilim ilə isladıb ağlayırdım amma tam ayıla bilmirdim.Gözlərimi azacıq açanda Muradın surətini görmüşdüm.Köynəyinin yaxasından tutaraq ona sığınıb başımı sinəsinə qoyub derin yuxuya getmişdim..
Oyananda Ziyadın köynəyinin yaxasından bərk yapışdığımı görəndə dünən gördüyüm yuxum yadıma düşdü əllərimi çəkib yerimdə durub oturmuşdum.Telefonunu işıq lampasının yanından əlimə alıb üzünə baxaraq heç nə üçün almışdım onu əlimə bilmirdim.Elə həmin anda zəng gəlmişdi.Oyanıb telefonu əlimdə olduğuna qaşlarını çatmışdı.
-İnci neynirsən?-Ekranda ana sözünü oxuyub telefonu uzatmışdım.
-Başı uca ailən səni axtarır-deyib otaqdan çıxmışdım.
Bütün günü ruh kimi bir otaqdan digərinə keçərək fikirlərimlə boğuşurdum.Qəbul etməli idim ondan qaça bilməyəcəyimi amma alınmırdı.Beynimdə ancaq -Neyləyəcəm fikri dolanırdı.Tək çıxış yolu özümü öldürməkdə görürdüm..
Axşam düşdüyü üçün yemək gətirmişdi yenəki yeyim.Bu dəfə də razı olmayanda səbr