da olsa beynimi sakitləşdirirdi.Günümü yataraq keçirib az halda oyaq qalmağa çalışırdım.Bədənim keyləşmiş,beynim yatmış kimi azad olurdu.Oyananda belə yataqdan durmayıb gözümü bir yerə zilləyib eləcə qalmışdım.Axşam Ziyadın yanıma gəlib üzümü,saçımı oxşamağına da reaksiya verə bilmirdim.Qarşımda dayansa da gücüm yox idi danışıb ,qışqır bağır salmağa.Onsuz sözlərim ona çatmadığı üçün öz bildiyini edirdi,Mənim bu qədər əsəb,isterika yaşamağıma baxmayaraq məndən uzaq dayanmırdı...Bezmişdim...Daha heçnə etməyəcəkdim.
Səhəri günü Nərmin bizə gələndən sonra Ziyad çıxıb getmişdi.Gedərkən üzümü ovuclarına alıb-Tez gedib gələcəm İncim-deməyinə gözlərimi qaçıraraq başımı yana çevirmişdim.Çoxda ölürdüm axı tez gəlməyi üçün!.
Yerdə oturub başımı dizlərim üstünə qoyub dayanmaq bilmirəm bu məndə nə idi belə,ancaq bir küncə,divara söykənib qalmaq istəyirdim.Nərmin nə qədər dil töksədə məni yerdən qaldıra bilmirdi.Biraz keçməmişdi Ziyad yanında bir oğlanla qayıtmışdı..Başımı qaldırıb onlara baxanda oğlanı tanımışdım.Qaçırılan günü maşını idarə edən şəxs idi.Gözlərini məndən utanaraq qaçırırdı.Bu halıma görə yəqin özünü günahkar sayırdı.Nərmin yerdən qalxmadığıma görə Ziyada mənə soyuq olmaz deyə başa salıb getmişdi.Gedib o,oğlanın qoluna girib adını söyləyəndə Ziyadın əmisi oğlu və onun nişanlısı olduğunu başa düşmüşdüm.
Mən isə sakit halımla gözlərimi bir nöqtəyə zilləyib dayanmışdım.Heçnə deməyib əlində olan çantasını masanın üzərinə qoyub iş sənədlərini çıxararaq işləyirdi.Mənə toxunub bir söz demədiyi üçün sevinirdim..Sevinirdim?bəli sevinirdim.Nə qədər az ünsiyyətdə olsam mənə bir o qədər rahat olurdu yoxsa içimdə baş qaldıran hisslərin qurbanına çevrilirdim.
Onu seyr etdikcə öz işim yadıma düşürdü.Çox sevdiyim işimə indi uzaq idim.işləmək üçün qardaşlarımın necə razılığını almağım,atamın sözləri yadıma düşdükcə kövrəlirdim.Tavana baxaraq dolmuş gözlərimdə olan yaşların axmasını istəmirdim.Oturduğu yerdən məni səsləyib yerdən qalxmağımı istəyəndə Cavab verməyib kinli