əlini axmaq!..burax məni,burax deyirəm sənə-onu itələyib əlini biləyimdən qopara bilmirdim.Hamama salıb krantı açıb üzümə su vurub guya əl üzümü yuyurdu.Hirsimdən partlayacaq bomba kimi idim.
-Dəlisən sən dəli!..Canımı qurtaran kimi şikayət edəcəm səni dəlixanaya aparsınlar.
-Hə,hə ehtiyacım var.Amma neyləyək indi bu dəlinin əlindəsən -bezgin halda deyib dartaraq mətbəxə aparıb masa qarşısında oturdaraq özüdə əyləşmişdi.
-İndi yeməyini ye!
-Cavab verməyib əlimi masaya vurmurdum.
-Ya xoşluqla o yeməyi yeyəcəksən yoxsa mən yedirtməsini bilərəm-qaşlarını çatıb elə tonda mənim ilə danışırdı ki qorxmamaq əlimdə deyildi..Səsini qaldırması məni vahiməyə salmağa bəs edirdi hər dəfə.Dodağımın altında dırnaq arası xoş sözlərimi yağdıraraq güclə biraz yemişdim.Bu qorxaq xasiyyətimə nifrətim var idi.Qarşımda biri səsini ucaldan kimi ya əsəbləşəndə məni əsməcə tutardı.İndi də ona belə boyun əyməyi özümə bağışlaya bilmirdim.Mən tərsliyimə saldıqca o da hökmü ilə susdururdu.Onunla bir otaqda daha çox qalmamaq üçünü qonaq zalına keçib divana oturdum.Çantasını yığaraq mənə baxmadan otaqdan çıxmışdı.Nərmin gəldiyindən yəqin o gedəcəkdi.
-Nə edirsən,geyin ayağına-Nərminin deməyinə səbrim daşdığından acılamışdım.
-Sən sus!-ayağa qalxıb otaqda o baş bu başa gedərək hirsimi boğmağa çalışsamda alınmırdı.Masanın üstündə olan meyvə qabını götürüb necə yerə çırpmışdımsa çilik-çilik olmuşdu.Heç birinə səsimi duyura bilmədiyimdən günü-gündən əsəbim artırdı.Bu evə həbs edilib qalmaq istəmirdim.Nərmin qorxaraq otaqdan çıxıb getməyi ilə Ziyad gəlmişdi.Deyəsən qapıdan çıxanda səsimi eşidib geri qayıtmışdı.Nərmində onun ardı ilə gəlib qapının kənarında dayanmışdı.
-Əgər sakit oturmasan,corabını çıxarsan,yerdə otursan və mən gələndə bunları görsəm keçən dəfə elədiyimi tam eləməmişdim bu dəfə tam öz istədiyim kimi edərəm!.Sakitləş.-Biləklərimdən tutub hirslə divana oturtmasına ağzımı açmaq istəyəndə qabaqlayaraq qulağıma pıçıldamışdı.Sözləri bıçaq kimi ürəyimə batmağı ilə gözlərim öz işinə