tanışlıqları maraqlı gəlmişdi.Başımı beləcə qatmağım duyğularımdan qaçmağa imkan verməsədə birazda olsa uzaqlaşdırırdı.
Səhər oyananda key baxışlarla yerimdə oturub otağa baxırdım.Mənim burda nə işim var idi axı?.Etrafa baxdıqca gözlərim sözümə qulaq asmırdı.Darıxırdım,evim üçün...Ailəmi istəyirəm,atamı,anamı,qardaşlarımı!.Özümü ələ ala bilmədiyimdən dəli ağlamaq gəlmişdi.Onu qəbul edə bilmirdim.Dünən Nərminədə bunu demişdim.Ziyad ilə bir birimizin tam əksi insanlar idik.
Səsimə digər otaqdan gəlib qarşımda oturmuşdu.
-Mələyim nə oldu?-onun isti səsinə ürəklənib yalvarış dolu baxışlarımı üzünə dikmişdim.
-Ziyad nə olar burax məni.Bizdə alınmaz.
-Mən axı bu ürəyə necə başa salım sevmə onu.
Susub qalmışdım.Mən öz ürəyimə söz keçirə bilmirdimsə o nə edə bilərdi.Alnıma alnını dayayıb gözlərini yummuşdu.-bu ürək dayananda ancaq sənin olmayacaq.-susqunluğum onu ürəkləndirmişdi.Alnımdan öpüb otaqdan çıxmışdı.
İşə gedəcəyi üçün yenə Nərmin gəlmişdi.Onunla söhbət etmək,vaxt keçirmək mənə yaxşı təsir edirdi.Günorta Ziyad yanında yaşlı bir qadınla gələndə təəccüblənmişdim.Utandığımdan yataq otağına keçərək oturub həyəcandan dodağımı gəmirirdim.Qadın yanıma gəlməsilə oturduğum yerdən tez qalxmışdım.Gülərək mehribanlıqla məni öpüb qucaqlamışdı.
-Mənim gözəl qızım necədi?
-Yaxşıyam,sağolun-qucaqlayaraq yataqa oturtmuşdu.
-Qızım mənim bu dəli nəvəm səni zorla qaçırıb.Boynu qırılmasın onu yazıqdı.Babasına oxsamış.-dil altı onu danlamışdı.Ziyadın nənəsi idi bu qadın deməli.Simasında çox gözəl nur var idi.
-Atası da deyir əgər evlənmək istəmirsənsə mən onun üçün ev alaram,işe yenidən düzəldərəm.Necə lazımdırsa elə kömək edərəm.Yox əgər razısansa may ayında toyu edərik..Nəvəm adından biz səndən üzr istəyirik balam..Səni çox gözəl anlayıram bunu bil-əlini əllərim üzərinə qoyanda kövrəlmişdi.
Cavab verə bilmirdim.Key kimi nənəyə baxıb beynimdə dediklərini düşünürdüm.Necə yəni..Məni buraxacaqdılar?..Bilmirdim sevinim yoxsa təəccüblənim amma bildiyim tək cavab var