ona da layiq deyilsən!-əllərini saçımdan çəkərək qalxıb bir iki addım atmağımla arxadan tutub qucaqlamışdı.Əllərini qarnımda çarpazlayıb hərəkətimə məne olaraq nəfəsini boynumda,saçlarımda gəzdirirdi
-Söz verirəm sənə,necə bu işi zibil etmişəm elədə düzəldəcəm!-sözlərinə gözümdə donmuş göz yaşlarım yanağım boyu axaraq əllərinə düşürdü.Ziyadın sözünə qəlbimdə ümid yaranmışdı..O nə qədər mənə qarşı vəhşilik etsədə sözünün adamı olduğunu hiss edirdim.
-Onlar elə bilir xoşluğumla qaçmışam?-sualımı qorxaraq verib hə cavabını duymaq istəmirdim.Bunu necə düşünə bilərdilər?yəni onların gözündə mən o qədər pis övlad idim.
-Sənə söz vermişəm.Sizi özüm barışdıracam-üzümü özünə çevirib əlləri arasına almışdı.-qoymaram bir daha kimsə sənə nəsə desin amma xahiş edirəm biraz yemək ye...
.Ona söz verdiyinə görə inanmışdım.
-İstəmirəm.-qollarından çıxıb getmək istəyəndə buraxmayaraq əlimdən tutub məsum baxışları ilə baxırdı.-heç deyilsə gəl kinoya baxaq.
Bu dəfə ona qarşı gəlməyib yanında oturdum.Bəlkədə ona haqsızlıq edirdim,amma özümlə bacara bilmirdim.Ziyada da çətin gəlirdi hər gün göz yaşları,isterikalar,qışqırıqlar..
Tv-yə kino diski qoyub mətbəxə keçərək əlində popkorn qabı ilə qayıtmışdı.Aramıza qoyaraq yerini rahatlayıb filmi izləsəkdə fikrim tamam ayrı yerdə idi.Onun bu qədər can yandırması mənə çatmırdı.Sevgisi belə böyük idisə niyə özünü göstərməyi bacarmırdı.Mənə ancaq kobudluqlar edirdi.
Heç film yarısına çatmamışdı gözlərim yumulduğundan dayana bilməyib başımı divana qoyduğumu sandığımdan yuxuya getmişdim.Üzərimin örtülməsi ilə dərin yuxuya dalmışdım.
Səhər yanağımda bir əlin gəzməyinə gözlərimi açmışdım.Onun üzərində yatıb qalmışdım deyəsən bir əli ilə belimdən tutub digəriyləsə üzümə tumar çəkirdi.Üstümüzdə də adyal var idi.Yadıma dünən filmə baxdığımız düşəndə tez üstündən qalxaraq ayağa durmuşdum.
-Sən yatmamısan?-gözlərinin qızarmasından yatmadığı hiss olunurdu.
-Səni izləmək min yuxuya dəyər-gülümsəyib heyran baxışlarını üzərimə dikmişdi.Gözlərim