ə əllərim yenə yanımda qalırdı..Bu insandan qorxmaqda haqqlı olduğumu bir daha gözəl anlamışdı.Əvvəl onun dəli olduğunu düşünürdümsə indi ruhi xəstə kimi gəlirdi..

Biz yatanda günorta olduğundan oyananda mən axşam düşmüşdü.Ehtiyatla qolunu üstümdən qaldırıb ayağa dura bilmişdim.Ürəyim hava almaq istədiyindən balkon qapısını açmaq istəyəndə bağlı olmadığına sevinərək çıxıb təmiz havanı ciyərlərimə çəkərək ətrafa baxırdım.Qarşıdaki binaya baxanda 9-cu mərtəbədə olduğumu təxmin edirdim.Əyilib aşağıda uşaqların tonqal qurmasını izləyirdim.İlaxır çərşənbəyə hazırlıq edirdilər.Onların səs küyünə,sevinclərinə mənimdə üzümə gülüş qonmuşdu.Özümü necə qapdırmışdımsa Ziyadın qolumdan tutub içəri atmasına qorxmuşdum.
-Başın xarabdı sənin?-cavab verməyib əlimdən tutaraq mətbəxə aparmışdı.Əsəbindən ağır-ağır nəfəs alıb verməyi məni həyəcanlandırırdı.Mətbəxdə olan divana məni atmağı ilə nervilərim qalxmışdı.
-Nə olub sənə?
-Məndən xəbərsiz birdə balkona çıxsan incimə məndən!
-Daha necə incidəcəksən,etdiyini etmisən-belə danışanda həmin gecə yadıma düşürdü.Ona görə mən bu insanla evlənmək istəmirdim.Evlənməyəcəkdimdə!.Məni nə qədər hədələyib qorxudur qorxutsun özündən uzaqlaşdırmaqdan başqa heçnə idi.Gözlərim işinə keçərək yanaqlarım boyu yaş axırdı.Qalxıb getmək istəyəndə qolumdan tutub saxlamışdı.
-Hara ?
-Cəhənnəmə.-ikimizdə bir birimizə acıqla baxırdıq.Burda necə bir ailədən söhbət gedə bilərdi.
-Yeməyini ye,onsuz acından gedəcəksən ora bir gün.
-Ölsəydim canım qurtarardı səndən ona belə imkan vermirsən.
-Hə icazə vermirəm ölməyinə!.İndi ayağını qırmamış yeməyini ye.
Onun əl çəkməyəcəyinə görə bir iki tikə yeyib çəngəli masaya qoydum-oldu?indi gedim ölüm!!
-gedə bilərsən.
Yataq otağına keçib yerimi rahatlayıb yatmışdım.Oyananda onu yanımda görüb qalxmaq istəyəndə əli ilə yenidən özünə çəkib qucaqlamışdı-Tezdi hələ yat.
Qollarını üzərimdən itələməyimə icazə verməyib möhkəm qucaqlamışdı.Ürəyimdə off çəkib məcbur yatmağa çalışmışdımş.Bu öküzə sözüm çatmırdı.