tonqal qalamaqları gözümün önündə canlanırdı.Ziyad görməsin deyə otaqda oturub telefonuma baxıraraq ağlayırdım.Muraddan mesaj gəlməsinə gözlərimə inana bilmirdim.Bayramımı təbrik etmişdi.Məndə ona ürək sözlərimi yazıb göndərmişdim.Buna görə mənə dəli bir ağlamaq güc gəlmişdi.Sevincim,kədərim bir birinə qarışmışdı.Ürəyimi boşaldana kimi ağlayaraq rahatlamışdım.Özümə gəlib otaqdan çıxanda qaynanamın gəldiyini görmüşdüm.Utandığımdan geri qayıdıb yerimə oturmuşdum.Biraz keçmiş otağa gəlib mənimlə görüşmüşdü.
-Bayramın bütün ailə nənəgildə keçirəcəyik.Sənidə aparmaq istəyirik.
-Mən gəlməsəm ayıb olmaz?-onun ailəsindən çox utanırdım.Tanımadığım insanlar içində olacaqdım.
-Sən gəlməsən Ziyad da gəlməyəcək.Oğlum ayrı keçirsin bayramı!?
-...........................- qadın düz deyirdi.Mən getməsəydim Ziyad məcbur mənimlə qalacaqdı.Anasının məndən xoşu gəlmədiyini bir daha dəqiq anlamışdım.Ailəmin üz döndərməyi,qaynanamın məni bəyənməməsi,Ziyadın kobudluqları məni uçurum dibinə atırdı.Birazda oturandan sonra anasını aparmışdı.Evdə yək olmağımdan istifadə edib hamama keçərək duşu açıb yerə oturduqdan sonra dizlərimi qucaqlamışdım.Qismətimə ağlayırdım ya özümə?...Əlimdən heçnəyin gəlməməsi məni boğurdu.Bir öküzün əlində qalmışdım.Ordan çıxdıqdan sonra üzərimi geyinib özümə çay süzərək tv-ni açanda bizim kanalların birində Flora Kerimova oxuyurdu.
Unuduram ötənləri,qalanları.
Unuduram həqiqəti,yalanları.
Unuduram məni dərdə salanları,
Unuduram məni məndən alanları....

Xatirələr üzüb məni salıb əldən.
Yorulmuşam nədən,nəyçün söyləməkdən.
Yaşamaqçün qalan ömrün uzaq qəmdən
Unuduram,qınamayın olanları....

Divanda oturub əlimdə olan çaya diqqətilə baxaraq acı gülümsəməylə sözləri təkrar edirdim.Flora xanımın oxuduğu kimi “Yorulmuşam nədən,nəyçün söyləməkdən”-daha nə qədər belə deyəcəkdim görən?.. Ziyad üçün süfrəni açdıqdan sonra yerimə oturub yeməyimizi yeyirdik.
-Bayramı nənəgildə keçirmək istəyərsən?
-Utanıram.
-Səni məcbur eləmirəm İncim.Lap yaxşı məndə