çəkinirdim.
-......................
-İnanmıram bu oğlan romantik ola.
-..............-suni gülümsəmək ilə yola verib susmuşdum.Mən Ziyadı kobud,aqressiv tanıdığımın doğruluğunu,əmisi qızı bu gün təsdiqləmişdi.
Özümə qapanıqlılığım tutduğundan ünsiyyət qura bilməyərək sakit dayanıb onları dinləməklə kifayətlənirdim.Onları belə gördükcə ailəm gözlərimin önündə canlanaraq məni kövrəldirdi.Arada Ziyadın baxışlarını üstümdə hiss edib böyüklərə görə utanırdım.
Axşam yeməyini onlarla yeyib evə qayıdanda Murad mesaj yazmışdı.Zəng etmək istəsəmdə çəkindiyimdən əlim gəlmirdi.Ziyad bunu anladığından telefonu alıb özü zəng edərək mənə verib otaqdan çıxmışdı.Zəngi açmağı ilə –qaqaş deyib susmuşdum.Sözlər boğazımda düyünlənib qaldığından Murad səsimdən kövrəldiyimi anlayıb doluxsunmuşdu.
-Bayramın mübarək İnciyim.
-Sənində-qısa sözlərdən başqa dilimdən başqa söz çıxara bilmirdim.Ağlamamaq üçün dişimi sıxıb ürəyimdə dua edirdim.
-Ata indi evdədi.Tək olan kimi zəng edəcəm.
-Yaxşı-deyib zəngi sonlandırmışdıq.Telefona baxanda bayaqdan güclə saxladığım gözlərimdən yaşlar səssiz axmışdı.Özümü elə gücsüz hiss edirdimki heç kimə gərəksiz,dəyərsiz ..Atamın hökmü böyük idi ailəmizdə.Hələ Ərşad..Mənim adım evimizdə çəkilməyə qadağan edilmişdi.Mən axı elə bir günah etməmişdim bu qədər böyük cəzalandırılırdım.Bunları düşündükcə gah əsəbləşir gah da kövrəlirdim.Mesaj səsinə baxanda Muradın sözlərinə üzümə gülüş qonmuşdu.
-Ağlama orda mən ölməmişəm.-Canım qardaşım məni bir tək o anlayırdı, biraz yazışıb sağollaşmışdıq.
Ziyad görməsin deyə hamama keçib qapını kilidləyərək suyu açıq qoyub yerə çökəndə tutub saxladığım hıçqırıqları sərbəst buraxmışdım.Səsimi eşitməsin deyə dodağımı əllərimlə sıxırdım..Ailəmə qəlbimdə kinim yaransada onlara nifrət etməyi bacarmırdım.Məni tək qoyduqları üçün sadəcə bağışlaya bilmirdim.Mən qoşulub qaçmamışdım,qaçırılmışdım.Onlar tərəfindən belə cəza almağa layiq deyildim!.Onların bu hərəkətini düşündükcə ürəyim köksümə sığışmırdı..
Səhəri gün bayrama