ə idi..Səndə günah yoxdu İnci..Ürəyi yumuşaqlıq edib səni işləməyə qoyan mən idim!..Mən ağılsız!..Rahat ol daha birdə ayağın ora dəyməyəcək!
Eşitdiklərimə dəli ağlamaq güc gəldiyindən o,qalxıb gedəndə məndə ayağa durmuşdum qışqırmasamda sakitdə deyildim.
-İnan demək istədim bacarmadım-içimi çəkərək sözlərimi çatdırmağa çalışırdım-Sənin əsəbi halından qorxdum,demədimki gedib dalaşmayasan!
-Mənə yalan deməməli idin!..Sənə demişdim nə olsa gəlib mənə deyəcəkdin sən nə demişdin?..söz vermişdin!..Çox sağol inamımı yerə saldığın üçün.-deyib otaqdan çıxıb getmişdi.Mən isə ardından yerə çöküb dəli ağlamağımla baş başa qalmışdım.Haqqlı idi bəlkə də sözlərində,ondan gizlətməli deyildim amma necə deyə bilərdim?..Göz qabağında deyildimi halı..
Yerdən qalxıb divana qıvrılıb ağlamağıma bu dəfə səssiz davam edirdim.Doğru deyirdi söz vermişdim və sözümün üstündə dura bilmədiyimdən işdən çıxarmaqla məni cəzalandırırdı.Ziyad sözü bütöv biri olduğunu bildiyimdən dediyini edəcəkdi.Özümü ağlayıb öldürsəmdə nə bu işdə nə də bir başqa işə məni qoymayacaqdı.Bu gün onun qarşısında özümdən utanmışdım.Əslində onunla mehriban rəftar edəndə qısqanclığını çıxmaq şərti ilə mənə qarşı həddsiz qayğıkeş olurdu.İndi isə onun əsəbləşməyə haqqlı səbəbləri var idi.Yenə də onun bu qərarına ürəyimdə küskünlük yaranmışdı.
Divanda yatıb yuxuya getdiyimdən oyananda üstümdə ədyal olmasına bunu onun etdiyini başa düşmüşdüm.Qalxıb yataq otağına keçəndə onun yatdığını görüb ayaq barmaqlarımın ucunda hərəkət edərək hazırlaşmağa başlamışdım.Sonra da mətbəxə keçib süfrəni hazırlayıb oturmuşdum.Boş ümidlərdə olsa onun dünən dediyi sözlərin məni qorxutmaq üçün olduğuna inanmaq istəyirdim.
-Yemək yeməyəcəksən?-üzərini geyinib otaqdan çıxanda səsləyib demişdim.
-Yox.
-Yaxşı..Onda məndə pencəyimi geyinim.
-Sən hara?
-İşə..
-İş söhbəti bağlanıb getməyəcəksən!.. Masadan qalxdığım kimi yerimdə durub dayanaraq onun sərt baxışları altında əzilirdim.
-Nə olar Ziyad məndə gedim..Birdə sənə yalan