görəndə daha üstümə gəlib bezdirməmişdi.Günlərim sakit ötürdü,Raulu çıxmaq şərti ilə.Bir gün dərsdən evə gələndə yenə qarşımı kəsib dayanmışdı..Artıq əsəblərimi korlayırdı.Özündən razılıqda tayı yox idi əminəm.
-Bəlkə bu nazını kənara qoyasan?
-Çəkil.-qarşımı kəsməyi bəs etmədiyi kimi,divar kimi qarşımda kəsmişdi.Yanından ötüb getmək istəyəndə qoymayıb üzərimə gəlməsinə qorxu düşdü canıma.
-Belə qorxarsan-üzünə baxanda iyrənc gülümsəməsindən diksinmişdim.Onu itələyib qaçaraq blokumuza girib,pillələri qalxmağa başladım.Ürəyimin döyüntüsünü boğazımda hiss edirdim.Onsuz qorxaq,kövrək qız idim.Qapıdan içəri necə keçmişdimsə böyük qardaşım qarşımda həyəcanla mənə baxmasına lap qorxdum.Onun evdə olacağını bilmirdim.
-Bu hal nədir!-hökmlü tonu ilə məni süzürdü.Əlimi sinəmə qoyub dərindən nəfəs alıb verdiyimdən ağzımı aça bilmirdim.Sürətli qaçdığımdan nəfəsim daralırdı.Anam tez bardaqda su gətirib mənə içirdərək qonaq otağına aparmışdı.Suyu içib başımı qaldıranda Xəyalədə burada idi.Onlar ayrı yaşadığından bizə tez tez gəlsələrdə indi onları burda görəcəyimi düşünməmişdim.Ərşadın qaşqabağından çəkinib bilmirdim nə deyim.O,da əsəbini yatışdırmaq üçün pəncərədən baxanda Raulun maşınını görüb hər şeyi anlamışdı deyesən.Dodağının altında bir söz pıçıldayıb mənə yaxınlaşdı.
-Səni narahat edir bu zibil?!!
Böyük qardaşım çox ciddi olduğundan aramızda sərhəd var idi.Hörmətini saxlayıb bir dediyini iki etməzdim,edə də bilməzdim.Mən elə bir tərbiyə almamışdım böyüklərimin sözündən çıxam.Ərşad qorxudan əsdiyimi anlayıb biraz mehribanlıqla yenidən sualını təkrar elədi.Nə cavab verim bilmirdim.əgər hə desə idim araya söz söhbət,dava salmış olacaqdım.Məndən söz ala bilmədiyindən əsəb ilə qapıdan çıxıb getmişdi.Xəyalə ilə anam onu saxlamağa çalışlarda bacarmadılar.Anam tez Kənana zəng edib onu tək qoymamağını tapşırdı.Otağıma keçib üzərimi rahatlayandan sonra anamgilin yanına gəlib çəkinərək bir kənarda oturmuşdum.
-Yox mən daha dayana bilmərəm.Atana zəng edirəm Ərşadın harda