deməyəcəm-yaxınına gedib qarşısında səhv iş görmüş balaca uşaq kimi yalvarırdım.O,isə mənim tərəfə baxmadan qapını bağlayıb getmişdi.Gedəndən sonra bir müddət yerimdə dayanıb məni boğan hirsimlə boğuşurdum.Mətbəxə qayıdıb masaya oturan kimi hirsimin verdiyi hikkə ilə əllərimi üzümə tutub ağlamışdım.Ağlayaraq süfrəni yığışdırıb qabları yuduqdan sonra yatağıma girib uzanmışdım.Günortaya kimi eləcə qalıb gözümün suyunu axıdaraq onun ağına-qarasına deyinirdim.Telefona gözüm sataşanda zəng edib etməməyi düşünərək qərara gələ bilmirdim.Qürurumdan keçib ona zəng vura bilmədiyimdən hirsim əsəbim iki qatına çıxırdı.Özümü ələ alıb axır ona zəng vurmaq fikrinə düşmüşdüm.Zəng edib telefonu qulağıma tutanda açmağını həyəcanla gözləsəmdə arzum ürəyimdə qalmışdı.Dalbadal etdiyim zənglərin heç birinə cavab verməsədə rədd də etməmişdi..Axşamı səbrsizliklə gözləməyə başlamışdım.Həvəssizcə yemək hazırlayıb divana keçib onu gözləyəndə qapının səsini eşidən kimi qabağına qaçıb bir ümid gözləyirdim.Düyünlənən qaşları ilə mənə baxıb sonra ayaqqabılarını çıxararaq evə keçmişdi.Əsəbinin keçmədiyini anladığımdan ağzımı aça bilməmişdim,qapıda qaldığımı görüb özü səsləmişdi.
-Gəl bunları çək!-Başımı qaldırıb mətbəxə keçəndə yemək aldığını görmüşdüm.Qablara töküb qarşısına qoyub gedəndə dayandırmışdı.
-Hara?
-Ac deyiləm.
-Otur yeməyini ye..Ağzını açıb mənə sualda vermə!.-Heçnə demədən oturub biraz yeyib durmuşdum.
Tv-yə baxanda sakitliyini fürsət bilib divanın yanında olan qoltuğa oturmuşdum.
-Ziyad məni bağışlamayacaqsan?
-İnci məni incidən,əsəbdən öldürən sənin mənə inanıb deməməyindi.Mən bunu başqasından öyrənirəm sonrada kobudluğumdan qorxursan.-yumşaldığını anlayıb biraz yaxınına gəlmişdim.
-Məni də başa düşməyə çalış xahiş edirəm.Sənin bu sərtliyin mənim qorxuma səbəb olduğundan deyə bilmədim..Bir daha belə etməyəcəm-kövrəklik damarım yenə tutmuşdu.Bu xasiyyətimə nifrət etsəmdə əlimdə deyildi onunla danışanda qəhərlənirdim indi də gözlərim sözümü dinləmədən yaşlar tökürdü.-nəyə