halda yelləyib gözləmədən maşına doğru gedib oturmuşdum.Daha nə deyərdim?..Onu belə görəndə susmaq hakim kəsilirdi mənə.Danışsam da söhbətimizin sonu uzunçuluğa gedərək mübahisəyə dönəcəkdi.
Yolboyu ağlamayım deyə dişimlə dodağımı içəridən didərək sakitləşməyə çalışaraq onunla danışmırdım.Evə girən kimi yataq otağına çəkilib özümü yatağa atmışdım.Bu otaq hər şeyimə ağlamağıma,gülməyimə,yalnızlığıma,səssizliyimə şahid olmuşdu.İndidə əsəblərimin tab gətirmədiyi üçün yatağa uzanıb əllərimlə üzümü tutub ağlayırdım.Son zamanlar yaşadığım streslər məndən hələ getmədiyi üçün hər ani əsəbləşməyə özümdən asılı olmadan uşaq kimi hönkürüb ağlayırdım.Ziyad gəlib məni belə görəndə pis olsada özünü dik tutub qapını ardından bağlamışdı.
-Bir dona görə belə ağlayırsan?
-Yox...Mən istədiklərimi alıb geyinməyə öyrəşmişəm.Sən amma qadağa qoyaraq mənim istəklərimi görməzdən gəlirsən.-yerimdə oturub gözlərimi silirdim.
-Özünü açıqda qoymaq belə xoşuna gəlir!!?..-Sözlərini eşidən kimi tok vurmuşdu sanki,ürəyimə tikan batırmışdı.Qəlbimə elə dəymişdi son cümləsi məni vursaydı bundan çox incitməzdi..Heçnə deməyib üzünə baxmadan otaqdan çıxıb hamama gedərək əl-üzümə su vurub geri qayıdıb yatmışdım.
Sözü ürəyimə elə ox olub sancılmışdı ki məni özündən yenə uzaqlaşdırmağı bacarmışdı.Mən evin tək,sevilən qız övladı olsamda heç bir zaman açıq geyimlər nə alardım nə də geyinərdim.Həmişə həddimi bilərək hərəkət edib qardaşlarımın başını uca tutmağa çalışmışam.Ziyadın belə deməsi mənə çox toxunmuşdu.Onun istəklərini qəbul etmək mənim üçün çətin deyildi sadəcə belə hərəkət edib danışmağı ağır gəlmişdi.Gün ərzində danışdırmasa danışmayıb evdə mum kimi gəzirdim.Birindən incidiyim zaman sükuta bürünüb susaraq içimə atıb həmin insandan uzaq olardım.
Gecə məni qucaqlamağına mane olmasamda susqunluğumdan incikliyimi gözəl görürdü.Arxamı çevirib yatmağımla oyanıb məni özünə çəkərək yatmışdı.Üç günümüz belə ötüb keçsə də dəyişən heçnə yox idi.Əksinə mən özümə qapanaraq onunla çox ünsiyyətə