ə şeyliyirsən?hə ya yox?—Nərminin sərbəstliyindən xoşum gəlsə də mən onun kimi deyildim.Tamam əksi olaraq utancaq xarakterliydim ona görədə bunu ona deməyə utanırdım.
-Hə-utana qızarada olsa birhəhər səsimi çıxara bilmişdim.
-Bu ağrılar ona görədir İnci narahat olma tezliklə keçəcək.-birazda danışaraq mənə məsləhətlərini verdikdən sonra sağollaşmışdıq.
Az keçəndən sonra Ziyad gəlib yanımda oturmuşdu.
-Ağrın keçib?
-Yox.
-Onda dur həkimə gedirik ağrına görə bir dərman yazsın.
-Lazım deyil-deyəndə adyalı utandığmdan başıma çəkərək gizlənmək istəmişdim.İndi mən bu oğlana ağrımın səbəbini necə başa salacaqdım?..Ağlıma gələn fikirlə adyalı başımdan çəkib telefonunu istəmişdim.
-Telefonunu açıb mənə verə bilərsən?.
-Neynirsən?
-Ora yazacağam.
-Nəyi İncim?
Onun bu baxışlarına gülməyim tutsada utancım daha böyük olduğundan ağrımın səbəbini mesaj yerinə yazıb sonda da gülmə yazmışdım.Telefonu verəndən sonra utandığımdan yenə adyalı başıma kimi çəkib gözlərimi yummuşdum onun baxışlarını təsəvvür etmək mənə çətin deyildi.Heçnə demədən otaqdan çıxıb getməyinə rahatlayıb başımı adyaldan qaldırmışdım.Məni daha çox utandırmadığı üçün ona minnətdar idim.Eləcə uzanıb gözlərimi bir nöqtəyə dikərək bu ağrınının bitməsini arzulayanda az keçməmişdi ki Ziyad gəlib yanımda oturaraq başımı qaldırıb dizləri üstünə qoymuşdu.Məni danışdırmayıb saçlarımı oxşayaraq səssiz yanımda olduğunu bildirirdi.Tv-ni taxıb bir türk filmi izləməyə başlasaqda onun gözü ekrandan daha çox məndə idi.Filmin sonuna yaxın baş qəhrəmanın xəstə olmasını biləndə mənə ağlamaq güc gəldiyi üçün özümü saxlaya bilməyərək gözümün suyunu axıtmışdım..Ağladığımı görməsini istəməsəmdə burnumu çəkməyimdən başımı dizlərindən qaldırmışdı.
-Nə olub bərk ağrıyırsan?
-Yox qız xəstədi görmürsən ölür.-deməyimə gülərək məni bir əli ilə özünə çəkib qucaqlamışdı.
-Uşaq almışam ki mən.
-Almamısan xatırladım qaçırtmısan-bu öküzün sözlərinə hirslənərək qaşlarımı çatıb dillənmişdim.
-Doğrudur qaçırtmışam heç peşmanda