Yazar:Milady Ovod...
“Birini çox sıxarsan,qırarsan.Biraz boşalt əlini boşalt ki,o da sənin əlindən tuta bilsin.Gözləyəcəksən!Onu qazananadək gözləyəcəksən.Səbrin sonu həmişə xeyirə gedir.Səndə səbrli olmağı öyrənəcəksən!.Yox bacarmırsansa onda qırıb yerlə yeksən edəcəksən ikinizidə..”Həyat qapalı bir qutudur.İçində nələrin olduğundan xəbərsiz hər günün bizə gətirəcəyi duyğular,sevinclər,kədərlər var.Sən istəyirsən deyə bahar gəlməzki?.Aldığın qərarlar həyatına yön verib dəyişdikcə dadacaqsan şirini,acını..

-“Sən ona görə ölmürsən ki xəstəsən və ya qocalmısan.Sən ona görə ölürsənki,yaşamısan deməli ölməlisən”.Televizyada eşitdiyim cümləyə gözlərim daha dolub daşmağa başladı.
-Məndə ölürəm-deyib hönkürtü ilə divana qısıldıım.Yayın bu vaxtında yağışa düşüb ağır xəstələnən,bir tək mən olaram.Evdə heç kimin olmaması məni lap qorxudurdu.Elə indi öləcəyəm kimi hiss edirdim.2 gün idi qızdırmam enmirdi.İnsan xəstələnədə,ağrısının azalmadığını görüb həmişə bədbinliyə qapılır.Məndə elə idim.Qapının döyülməsinə yerimdən qalxıb birtəhərdə olsa addımlarımı atmağa çalışırdım.Gözlərim qaralırdı.Qızdırma bir yandan,halsızlıq,burun axması,öskürək digər yandan məni taqətdən salırdı.Qapını açanda Muradı qarşımda görüb geriyə gedərək divara söykənib ona baxdım.
-Necə oldun İnci?Yaxşı görünmürsən,gəl uzan-belimdən məni qucaqlayıb yeriyərək yatağıma gətirdi.Yerimə uzadıb əlini alnıma qoyaraq qızdırmamı yoxlayırdı.-sənin bu istiliyin niyə keçmir axı!
-Mən öləcəm Murad.Hiss edirəm bunu.
-Axmaq,axmaq danışma!..-əsəb və sakit səslə deyəndə mənim gözlərimin dolduğunu görüb qucaqladı.-Sənə heç nə olmayacaq.Adi bir qrip olmusanda bacı.
-Universitetə girmədən öləcəm-deməyimə qardaşımın üzündə gülüş yarandı.Murad ilə aramız digər qardaşlarıma baxanda həmişə yaxın olmuşdu.Məni heç zaman tək qoymazdı .
-İnci mənə bax?..Sənə heçnə olmayacaq..Söz verirəm.
-Yox öləcəm,tələbəlik üzünə həsrət qalıb gedəcəm dünyadan- mısmırığımı sallayaraq gözlərimi sildim.
-Dedim ölməyəcəksən!..mən hələ