i geldiyinde,gozlemediyimiz bir anda planlarimiz alt-ust olarsa,uzumuzu Allaha tutub "Niye bele oldu axi?" sualini verib,harada sehv etdiyimizi bilmek isteyirik. Birimiz "qismetdir" deyerek otub-kecirik,digerimiz "yox ,bu alinmalidir!" deyib tekrarlamaga calisiriq,basqa birimiz ise uzulerek "Olmadi" deyib ozumuzden,etrafimizdakilardan kusuruk. O ise ilk basdan bir seyi dusunmedik...Etdiyimiz her ne is olursa olsun ellerimizi acib Rebbimize dua etmeliyik,ilk once onun bu ise xeyir-duasi,izini gerekdir,daha sonra ise onun komeyi ile bu isin arxasinca getmeliyik. Bezen "qorxuram,bu mende alinmaz,buna gucum catmaz" dediyimiz anda ruhdan dusmek evezine,sadece "Allahim,ozumu sene teslim edirem,menim ede bilmediyimi,bacarmadigimi sen bacaracaqsan" deyerek ondan guc ve inam istemeyimiz yeterlidir. Tanrinin sizin evezinize hereket etmesi ve sizin butun bu cetinliklere kenardan baxmaginiz ucun ona dua edib,yardim istemeyiniz yeterlidir. Kicik bir problem,sizin kimi bir insanin yaratdigi problemler Allahin qarsisinda nedir ki? Sizin boyuk probleminiz yox,boyuk Allahiniz var. Daima icinizde bir umidin,bir imanin olmasi ucun iradeniz yeterlidir. Yenilmek,boyun eymek olmaz! Ireliye getmek lazimdir! Yalniz olum durmaga beraberdir,o da ki,hele melum deyil...Bu dunya durmadi ki,sizde durasiniz. Sizi yaradan gucludurse sizi de guclu edecek. Qorxmadan sevin,cekinmeden barisin,dusmeninizin uzune bele gulumseyin. Bunlari derk etmek ucun cox heyifki biz insanlar hardasa mutleq bir sehv buraxmaliyiq. Her ne qeder sehviniz olursa olsun,insan oldugunuzu unutmayin. Butun insanlar sehv eder,her kes ideal deyildir,onemli olan sehvi duzeltmekdir. Anam hemise mene bir sey danisardi...Insanin ciyinlerinde iki melek vardir,biri dogrularimizi yazar,digeri sehvlerimizi. Dogru etdiyimizde melek celd onu yazar,sehv etdiyimizde ise biraz gozleyer...Birazda gozleyer...Birazda gozleyer..."Belke sehvini duzelder" deye dusuner...Sehvlerimizi duzeltmeyi bacarmasaq onlarida qara deftere yazar. Gun geler