i qazanmaq isteyirdi. 17 yasimda ona herim verilmisdi,pesman idimmi? Beli...cunki onunla yola getmirdim. Daimi qisqancligi meni bogurdu. Aradan 1 il kecmisdi,men ise universitete qebul olmusdum...Muradin 21 yasi vardi,universiteti bitirib esgerliye getmisdi. Oradan mene mektub yazib ayrilmagimizi istemisdi. O ise men onu gozlemekde idim...Sen deme qohumlarindan biri ile evlenecekmis,buna gore de meni atmaq mecburiyyetinde imis,anasi narazi imis...Bes niye onda mene elci gelirdi? Niye meni sevdiyini deyirdi? Anlamirdim...
Universitet illerim de sakit kecirdi ilk baslar,daha sonra ise bir esq hekayesine qosulmusdum...Sevmisdim...Hemde cox sevmisdim... Allahin yaratdigi qulu bagislamasaq,ona eksine ceza versek ,Allah bize conub "Sen meni saymirsan? Senin ne heddine menim isime qarismaq?" deyer. Bagislamaq o qeder boyuk bir yuku ciyinlerimizden goturur ki,bezen bunun ferqinde olmuruq. Bagislamaq eslinde pislikleri unutmaqdi,bir coxlarimiz ise tenha qalmamaq ucun bagislamaga mehkumuq. Cunki heyat heqiqeten qisadir,o biri dunyada bos-bos davalar etmeye,hesab-kitab aparmaga o qeder cox vaxtimiz olacaq ki,inanin. Men bezen dusunurem ki,150-200 il yasasam bele mene bes etmez. Arasdirmalara gore insan olduyunde en cox pesman oldugu sey dunyani seyahet etmemek ve yaxsi tehsil almamaqdir. Menimde meqsedlerimden biri budur. Anam ureyini iller boyu bagli saxlayib ezab cekib,men ise bu cur heyat istemirem. Oxumaq isteyirem,yasamaq isteyirem,heqiqeten yasamaq...pesman olmadan,ora-bura qacmadan,narahat olmadan yasamaq isteyirem. Butun bu dusuncelerimi ust uste qoyub tek seyi anlamisdim...insanin heyatini deyisen pul-paradir dusunurdum. Pulun varsa gozel yerlere gedeceksen,yaxsi geyineceksen,bahali son model telefon isledeceksen,evinde komfort olacaq,istediyin yerde tehsil alib istediyin olkeye seyahet edeceksen. Lakin anama baxdiqda anladim ki,tek pul ile her seyi hell etmek olmur. Sevdiyin,yaninda gormek istediyin insan yoxdursa,harda oldugunun ,ne geyindiyinin bir onemi