r zaman saat,qolbaq,boynunda sep,ve bir elinde ora-bura herlediyi telefon...Diqqetle baxdiqca anlayirdim ki,yarawiqli birisidir. Gozlerini menden cekmezdi,ne qeder iti baxislarla baxmaga calissa da,gozlerinde bosluq gorurdum. Gozler var parildayir,gozler var qup-quru qalir. Baxislari soyuq idi,iti idi,bezen meni usutme tutardi ona baxdigimda. Meni her opduyunde sanki buza toxunurdum,ele ozumde cox guman ki,buz kimi idim. Aramizda o elektrik kecmirdi hec cure. Her sey bizim elimizde idi,lakin bu qisa zamanda heqiqeten dostlasmisdiq. O qeder dostlasmisdiq ki,ne o ne de men bir-birimize hecne deye bilmirdik,bir-birimizi belke de sindirmaga qorxurduq. Cekingenlik deyirem men buna...Biri ile eyni yola cixdiginda,ne qeder o yolda sehvlik hiss etsen bele,yene de cekinerek yolundan donmursen,cunki ikinizde bu yola cixmisiniz. Artiq ailelerimizin isteyi deyil,ortada bizim mesuliyyetimiz vardi. Bizim mulayim nunasibetlerimiz ailelerimize sevinc hissi bexs edirdi. Hirsli oldugum ailemin gozlerinde sevinc ve rahatliq gordukde men ozum de sevinirdim. "Demek her seyi duz edirem" deyerek,deyisdiyimi dusunurdum. Ortaya sukutluq cokmusdu. Men ise get-gede oz ailemden uzaq,onlara ise daha yaxin olmusdum...
Nisanimizin nece kecdiyini,ne cur geyindiyimi size danismayacam,cunki her sey monoton adetler uzerinde qurulmusdu. Qisaca...gozel qirmizi don,xarici mashin,beyimiz elinde cicek destesi ile,qaynayib-qarisan qonaqlar,menim hec deyisilmeyen uz ifadem,fotocekilis,musigi,yemek-icmek...arxasindan da yorgun bir gun.
Her sey nisandan sonra,ilk davamizla baslamisdi... Kas ki,ele orada sehvler etmeseydim...-Sura,bir sakit ol!,- Murad telefonda ustume qisqirirdi
-Sakit olmuram! Her sozunu edirem,her dediyini edirem,indi bes ne? Bes indi ne?,- eseble otagimda ora-bura gezerek cavab verirdim
-Sesini basina atma! Men sene pis bir sey demedim! Sadece dedim ki,sosial sebekedeki dostlarini yigisdir!
-Xeyir! Sen dedin ki "Menle danismayib,vaxtini hansi oglana verirsen?" ,ne demekdir bu? Men