bashqa bir shey gormemishdim. Amma hem ele bu 3 ayin stressi, hem toyun telashi, hem de emrleri sevmeyen biri olmaghim meni ona qarshi bele aqressivleshdirirdi. Bu tonum ise Cahangire tesir etmirdi. Gozunu yoldan cekmeyerek,

- Dersden sabah 2 gunluk icaze al. Lazimdirsa, men danishim dekanla. Bu gun de get cemodanini yig.
- Menim seherden ne danishdighim sein vecinedir? Umumiyyetle, eshirdirsen meni sozlerimi?
- Qishqirmaya da bilersen, cox aydin eshidirem. Bilirem ki, platya tapmaqda cetinlik cekirsen, sene problemin hellini gosterirem. Niye narazi oldugunu basha dushmurem. Hem de Leyla, boyuk qizsan artiq. Bele ushaq kaprizleri sene yarashmir.
- Ushaq kaprizleri deyil bunlar,-dedim sakitce. Bilmirem, eshitdi, ya yox, amma hec bir cavab vermedi. Bir az fikirleshib, “hem mamagil qoymaz, men ne adla sende Peterburga getmish olacam ki?” dediyimde,
- Aydin emi ile danishmisham. Razidilar. Senin de orda qohum yashayirmish. O sene komek edecek. Zivar xala artiq danishib hemin qadinla.
Mamanin yaxin qohumu Kamalya xalagil illerdir ki, Peterburgda yashayirdilar, yeqin ki, Cahangir onu nezerde tuturdu.
Meni eve qeder oturmush, mashindan dushende, “sabah axsham gorusherik, Leyla” dediyinde ona ters-ters baxib sagollashmadan yuxari cixdim.
Cahangirle yol yoldashi olmaq gozlediyim qeder pis deyildi. Umumiyetle, tek anasina qarshi deyil, etrafindaki insanlara qarshi da qaygikesh idi. Bunu hem ozume, hem de bashqalarina qarshi nece defe hiss etmishdim, baxmayaraq ki, uzune baxan adam onun bele biri oldugunu demezdi. Qashqabaqli fizionimiyasi hara, qaygikeshlik hara? Amma ele idi..
Ucush boyu tez-tez yerimin rahat olub-olmadigini sorushur, oxumaq ucun mene oz planshetini bele vermishdi. Yol boyu men susqun olsam da, o bir-iki defe hansisa movzunu acmaga chalishmish, menim maraqsiz oldugumu gorub el cekmishdi.
Ozu qaldigi otelda menim ucun de bir otag ayirmishdi. Biz Peterburga gec catdigimizdan foyede sagollashib oz otaghimiza ayrilmish, bir de seher yemeyi vaxti