Cahangiri qaldiqlari kohne kvartala getirmishdim. Cahangirle artiq kommunikasiya problemimiz olmadigina gore, mene daha rahat-rahat ushaqligindan, Samirin bashina acdiqlari oyunlardan, valideynlerinden ve s. danishirdi. Elinden tutub:
- Gel gedek,-dedim. Onun sual dolu baxishina "sizin kohne eve" deye cavab verib gulumsedim. Cahangir ilk evvel "getme, tanimiriq kimler yashayir, bizi deli bilecekler" ve s. kimi etirazlar etse de, sonda o da yumshalmish, "ushaga qoshulub men de ushaqliq edirem" deyirdi.
- Duzunu de, hec maraqli deyil sene orda indi kimin qaldiqlari?
- Duzu, maraqlidir.
Qapini yashli bir qadin acdiginda qadin acigi bir az qorxmushdu. Kim olsa, qorxar. Ona niye geldiyimizi basha salanda Cahangir " tetya Lyuba (adinin Lyuba oldugunu oyrenmishdik), eto vse ona" (hamisini o etdi) demish, Lyuba xala da bizi iceri devet etmishdi. Men Lyuba xala ile qonaq otaghinda oturmush, Cahangir ise ayaq uste dayanib otaga diqqetle baxirdi. Dediyine gore, her shey cox deyishmishdi. Eyni qalan bir-iki eshyani gorende ise sevinir:
- Bax, bu kladovkani papa duzeltdirmishdi mama ucun.
- Balkondaki metlaxlar da bizim vaxtdan qalmadi.
- Bax, sene deyirdim e, Samir yixilmishdi, gunahi mene atmishdi. Bax onun ustunden yixildigi kreslo burda idi.
Canangiri bele entuziastik gormek meni sevindirirdi. Lyuba xalaya teshekkur edib cixmish, hemin gun axsham minnetdarliq elameti olaraq, Cahangir Lyuba xalaya gul buketi gondermishdi. Onun bu diqqetcilliyini cox sevirdim.
Evvelde dediyim kimi, papa bankrot olduqda sheherdeki bir evimizi satmaga mecbur olmushdu- o ev babamdan qalma ev idi. Babami gormesem de, nenem men 10 yashimda vefat etmish, ushaqligim tez-tez o evde kecmishdi. O evle bagli cox eziz xatirelerim var idi ve hemin gun evdekilerden gizlin ne qeder agladigim, sakitleshe bilmediyim yadimdadi. Men hec vaxt cetinliklerimi bashqalarina, hec valideynlerime bele, danishmaghi sevmirem, ozumu aciz kimi gostermeye hec vaxt can atmamisham. Indi, bilmirem, niye, amma hemin