a bilməzdim.Mənim çox astadan dediyim sözü deyəsən anam heç eşıtməmişdi.
-Həsənzadələr.Prokror Kərim şəxsən özü oğlu Əsəd üçün sənə elçi düşüb.Atamın bu sözlərini içimdəki birinci insan anlamırdı,ikinci insanın isə ona başa salması üçün zaman yox idi.Atam mənim çaşkın baxımlarımı görüb əlavələr etmək fikrinə düşdü.
-qızım onlar çox nüfuzlu ailədirlər,təbikidə istəyərəm mənim qızım belə bir ailənin gəlini olsun.Ancaq istər Kərimin istərsədə yoldaşının danışığı məni heç açmadı.İncimə mənim balam mən səni göz görə görə oda ata bilmərəm onlara yox deyiləcək.Bizim ailə dəyərlərimiz mənə imkan vermir ki,onlara “hə” deyim.Deyəsən atamın sözlərini indi anlamağa başlayırdım.Demək onlara yox deyilməyib.Bəs mən niyə inciməli idim?Mənim ki,Həsənzadələrin gəlini olmaq üçün ürəyim getmirdi.Onda geridə bir ehtimal qalırdı,atam düşünürdü ki,onları mən gətirtmişəm.İstəmirdim ailəm belə düşünsün,digər tərəfdən axı mənim heç özümündə xəbərim yox idi bu söhbətdən.Əsədə isə o an çox əsəbi idim.Mənə demədən belə bir işi necə görə bilib axı?Atam haqlı idi.Bizim ailə dəyərlərimizlə onlarınkilar arasında çox fərq var idi.Atam bunu onlarla bir dəfə ünsiyyətdən hiss etmişdisə mən niyə bu qədər müddət hiss etməmişdim.Əslində hiss etmişdim.Onda niyə hələdə Əsədlə danışmağa davam etmişdim?Bu mənim zəifliyim idi?Mən hansısa anda həyatıma nəzarəti itimişdim.Ancaq indi bunu başa düşürdüm.
-mənim xəbərim yox idi onlar gələcək.Cavab üçün gələndə yox deyərsiz.Atam başa düşmüşdü mənim nə demək istədiyimi.Durub sakıtcə eyvana çıxdı.Anamla bacım isə susurdular.Ümumiyyətlə belə məqamlarda kiminsə danışmağı yersiz olardı.Mən sakitcə otağıma getdim.Onların bizə elçı gəlməyi xəbəri də tez yayıldı,təbiiki.Məni görən hər kəs təbrik edirdi,xoşbəxtlik arzulayan kim,şirinlik payı istəyən kim.Mən heç kəsə anlada bilmirdim ki,biz onlara “yox” deyəcəyik.Görünür heç kəs ağlına sığışdıra bilmirdi ki,Həsənzadələrə yox deyilə bilər.Elə Həsənzadələr özünə bu fikirdə idilər.Onlar bir dəfə gəlməyi “hə” cavabı kimi