başa düşmüşdülər.Artıq hər kəs məni “hərili” bir qız kimi tanıyırdı.Mən artıq dözə bilmirdim,nə Əsəd, nə də onun ailəsindən biri bizlə əlaqə yaratmırdı ki,biz öz cavabımızı deyək.Uzun müddətdən sonra nəhayətki Əsəd zəng vurmuşdu.Mən ondan izahat istəyəcəkdim ki,niyə mənə demədən mənə elçı göndərir?
-sən mənə demədən niyə belə iş görürsən?Bunu birinci mənə deməli idin.
-mən nə pis iş görmüşəm ki?
-ilk mənə deyilməli idin.Sən..eşıtdiyim səs mənim sözümü yarıda kəsdi,-Əsəd büstqalterimi hara atmısan?,-nitqim qurudu.Hamı o qədər təmiz, düzgün və saf görünür ki, elə
bilirəm cəhənnəmdə tək özüm yanacam...Mehmet Akif.
-Zümrüd bilirəm nə düşünürsən düşündüyün kimi deyil,izah edə bilərəm.Mən onun sözünü ağzında qoydum.
-kim səndən izah tələb edir ki?Sən nə cılız insansan hə?Bir tərəfdən mənə elçı göndərirsən digər tərəfdən də kefindən qalmırsan.Kinayəli bir gülüşlə,-get qızın büstqalterini tap ver,-dedim və telefonu söndürdüm.Görünür o öz səhvini anlamışdı,yenidən zəng vurmadı.Nə üzlə zəng vura bilərdiki?Bu hadisəni evdə təkcə Aydana dedim.Zaman durmurdu sürətlə irəliləyirdi.Xalamgildə vəziyyət artıq pik həddə çatmışdı.Əvvəllər xalam boşanana qədər öz evində qalmaq istəyirdi ki, evi əlindən alınmasın,ancaq indi elə bir vəziyyət yaranmışdı ki,o artıq evdə qala bilmirdi,buna görədə iki gün idi bizdə qalırdı.Bu iki gündə yeznəmiz üç dəfə içkili vəziyyətdə bizim qapıya gəlmiş,xoş olmayan vəziyyətlər yaratmışdı.Hər dəfəsində atam nə qədərdə onu başa salmağa çalışsa da o öz nalayiq sözlərini təkrarlayaraq qonşularımızın qapılarına yumruqlar vururdu.Qonşularımız saq olsunlar,bizi taniyirdilar və atama görə şikayət etmədilər.Bu gün məhkəmə günü idi.Dərsdə otursamda fikrim başqa yerdə idi.Görəsən xalamın həyatı bundan sonra necə olacaqdı?Axşam evə gələndə simalardan başa düşdüm ki,vəziyyət heç də ürək açan deyil.Xalamın ağlamaqdan gözləri şişmişdi.Atamın isə qanı çox qara idi.Heç kəsdən heç nə soruşa bilmirdim.Onsuzda əhvallarından təxmini bilirdim nələr olub.Mətbəxə keçib