qışqırdı.Mən özümü itirmişdim,bilmirdim nə edim.Atam isə ürəyini tutmuş,uca səslə ,-xanım danışığınızı bilin,-deyə bildi sadəcə.O nəfəs ala bilmirdi.
-nədi düz söz acı olur hə?Qızınız nə fitnə fəsadlar etdi oğlumu toruna keçırdı..Bu sözlər mənə sanki uzaqdan gəlirdi.Beynim bir quyuya bənzəyirdi və kimsə bu sözləri deyirdi.Xalamın,-Zümrüm dəstəyi qoy kəsilsin o həyasızın səsi,-deməsi ilə mən telefona yaxın gedib dəstəyi qoydum.Donub qalmışdım.Aydan anamı özünə gətirə bilsədə atamın vəziyyəti deyəsən yaxşı deyildi.Xalam tez təcili yardıma zəng vurdu.Mən bütün olanları bir film kimi izləyirdim,nə edim bilmirdim.O xanımın sözləri,təcili yardımın həyəcan siqnalı yanıb sönən işqlar kimi beynimdə təkrarlanırdı.Aydan məni sillələməyə başladı.
-Zümrüd,atamın halı çox pisdi,səni görmək istəyir.Aydan uzumu əlləri arasına alıb göz yaşları yanağına süzülə-süzülə bağırdı,-atamız ölür Zümrüd yalvarıram..Gözlərim Aydana baxsada beynimdə yenə o yanıb-sönən işıqlar idi.Birdən Aydanın son sözü qaranlıqda qırmızı hərflərlə yazıldı gözlərim önündə.”Atamız ölür”.Bizimçün atam Qoca Palıd idi.Qoca Palıd gözlərimizin önündə quruyurdu.Aydanı itələyib atamın yatdığı otağa qaçdım.O son nəfəsini verirdi.Məni görən kimi əlini qaldırmaq istədi.Gücsürlük öz sözünü dedi.Sadəcə barmağını tərpədə bildi.Anam onun başını qucaqlamışdı.Yaxına gedib yanında uzandım.Dilim söz tutmurdu,uzunə baxa bilmirdim.Başımı onun hələdə isti olan sinəsinə qoyub,ona qısıldım.Atam asta səslə
-bağışla məni,işin bu həddə çatmasına icazə verməli deyildim,-dedi.Mən ondan üzr istəməli olduğum halda atam məndən bağışlanmaq gözləyirdi.Anamın,-Oktay,-deyərək bağırmasını isə heç vaxt unutmadım,heç vaxtda unutmayacam.O bağırtı hələdə qulağımda cingildəyir.Atamın ölümündə hər birimiz özümüzü günahlandırırdıq.Həmin gecə evdə dörd qadın və birdə dayım var idi.
əgər mən olmasa idim,əgər mən onun qızı olmasa idi,bəlkədə indi atam yaşayardı.Atam o murdar insanları mənə görə tanıdı.
-sənin heç bir günahın yoxdur,əsl günahkar