a gülməli edirdi.Xalam çoxdan qəh-qəhə atırdı artıq.Səsimizə anamla dayımda otağa gəldi.
-nolub sizə?,-anam bu gözləri deyib Aydanın saçlarını görəndə o da dayımda gülməyə başladı.Aydan ayağa qalxıb,-nəyə gülürsüz bilmirəm,mən gedirəm tortumu yeyəm,hanı mənim çəngəlim,mən əlimdə çəngəllə gəlmişdim axı?,-deyəndə bizim dördümüzdə qəhqəhə çəkib ürəkdən güldük.Çoxdan idi belə gülməmişdik.Dayım Aydanın saçındakı çəngəli çıxarıb əlinə verdi.Aydanın saçları krem olmuşdu.Özüdə bizə qoşulub gülürdü.Günlər bir-birini əvəz edirdi.Cavid ara-sıra Sabinanın dalınca özü gələrdi.Desəmki özünü qəribə aparırdı,gözlərini məndən çəkmirdi,yox elə deyildi.Ancaq hər dəfə qapıdan çıxanda mənə baxıb sonra çıxardı.Bu son baxışı elə olurdu ki,mən özümdə bilmədən ona bağlanırdım.Onun haqqında xəyallar qurmurdum.Mən realist idim,sadəcə o iki-üç saniyəlik baxışa bağlanmışdım.Yay sesiyam başlamışdı.Bir gün imtahandan çıxıb evə gələndə metroda Cavidlə rastlaşdım.O mənə yaxınlaşıb mədəni şəkildə “salam” verdi.Qatara minəndə isə yer olmadığından məndə ayaq üstə qalmalı oldum, adamın çoxluğu və pəncərələrin bağlı olmağı digər tərəfdən yay fəslinin olması havasızlıq yaradırdı.Artıq nəfəs ala bilmirdim,burnumda çəpər əyriliyi olduğundan həmişə nəfəs almamda problemlər yaşayıram.Cavid bunu hiss etmişdi deyəsən,pəncərəni açmaq üçün mənə yaxınlaşdı.Pənçərə mən tərəfdən açılırdı.Biz elə dayanmışdıq ki,bir-birimizin nəfəsini eşıdırdık.O dərindən nəfəs alırdı.Mənim burnumda problem var idi bəs ona nə olmuşdu?Metrodan çıxandan sonra o məni avtobusa kimi ötürüb,gediş haqqımıda əvvəlcədən ödədi.Mən pəncərə tərəfdə əyləşmişdim.O çöldə dayanmışdı.Biz yol boyu demək olar ki, heç danışmamışdıq amma indi Cavid susmaq bilmirdi,bəlkədə üç-dörd dəfə Sabinanın necə oxuduğunu soruşmuşdu.Məni gülmək tuturdu.O özüdə gülürdü bu halına.O günün gecəsi yenə üzümdə axmaq gülümsəmə ilə oturmuşdum.
-bu dəfə məndən qaça bilməyəcəksən.Tez ol danış,-deyib Aydan məni qıdıqlamağa başladı.
-yaxşı yaxşı eləmə danışacam.Danışacam