deyirdim ,amma danışağa heç nə yox idi.
-xoşun gəlir ondan?Bacımın bu sualına kimi mən özümdə dərk etmirdim ki,ondan xoşum gəlirdi.
-bilmirəm deyəsən hə.
-bəs onun?
-bilmirəm Aydan,-deyib başımı onun dizlərinə qoydum.
-canım mənim sən aşıq olmusan.Gecəni Aydanda mənim çarpayımda yatdı.Aydan məndən bir yaş böyük olsada özünü həmişə qayğıkeş böyük bacı kimi aparmışdı.Orta məktəblərdə dərs ili başa çatdığından tələbələrimin əksəriyyəti kursda dərslərini dayandırmışdı.Elə Sabinada elələrindən idi.Buna görədə Cavidi daha görmürdüm.Sesiya bitmiş,yenə əla qiymətlərlə ikinci kursuda bitirmişdim.Bir gün işdən çıxanda Cavid gəlmişdi.Mənə yaxınlaşıb “salam” verdi.
-Zümrüd xanım mən sizin kimi gözəl danışmağı bilmirəm,mən kobud,əsəbi biriyəm,-o hər nə qədərdə kobudam desədə mən görə bilmirdim onda kobudluq,-səbirsizəm həyatım isə qarmaqarışıqdır.Amma sizdən xoşum gəlir.Gördüyüm gündən ürəyimə yatmısız,sizi bəyənmisəm.Sevinirdim o da məni bəyənmişdi.Amma sözlərindən utanmışdım,ağbəniz olduğumdan utananda yanaqlarım qızarırdı.Bu dəfədə elə oldu,yanaqlarım məni ələ verdi.
-bu utanmaq nə deməkdi indi? Bax indi həqiqətən kobuqluğun öz sözünü deyir,mən necə deyimki mənimdə səndən xoşum gəlir,özün başa düş də.
-yaxşı Zümrüd xanım sizi çox saxlamayım gedin evə.Ancaq bazar günü mənə bir saat vaxt ayırsanız məni dunyanın ən xoşbəxt insanı edərsiz.Saat 1-də sizi sahil metrosunda gözləyəcəm.Mən ona gülümsəyib heç nə demədən evə gəldim.Üzümdə güllər üçmış,ağzımda qulaqlarıma getmişdi.Aydan həmişə olduğu kimi “danış” deyə başımın üstündə bitdi.Mən bu günü danışdım.
-Zümrüd, tələbənin qardaşı olmağı hələ o demək deyilki ondan sənə zərər gəlməz,əziz bacım mən istəmirəm kimsə səni incitsin.
-Aydan əgər Əsədi nəzərdə tutursansa heç müqayisə belə etmə,çünki mən onu sevmirdim.
-Cavidi sevirsən demə mənə?
-Aydan onu çox bəyənirəm,mən hiss edirəm ki,ondan mənə zərər gəlməz.Aydan mənim sevincimi görüb daha heç nə demədi.Saatları sayırdım ki,bircə bazar günü gəlsin.Nəhayətki,o gün