ə mənə içərişəhərlə bağlı xoş xatirələrini danışır,gülürdü.Dediyinə görə içərişəhərin bütün küçələrini tanıyırdı.Başımız onun xatirələrinə elə qarışmışdı ki,çıxılmaz küçəyə gəlib çatmışdıq.İkimizdə bir-birimizə baxıb gülürdük.
-həqiqətən gözəl tanıyırmışsız.
-mənə inanmırsız?Yenə yanaqlarım qızarmışdı,başımı aşağı saldım.O birdə təkrarladı.
-mənə inanırsız hə Zümrüd xanım?Mən sakitcə divara söykənib başımı “hə” mənasında tərpətdim. Başımı qaldırmağa utanırdım.Lakin baxanda gördüm ki,o da mənim kimi divara söykənib mənə baxır.Sabinanın aparmağa gələndə mənə necə baxırdısa indidə o baxış vardı gözlərində,mənim vurulduğum o baxışlar.Birdən o gözəl bir bənd şeir dedi.
Rəssam, sevgilimin rəsmini gəl çək,
Sevgilim gözəldir, sən də gözəl çək...
Nazına çatanda fırçadan əl çək,
Qoy onun nazını mən özüm çəkim...
Heç vaxt düşünməzdim ki,o belə intonasiyayla şeir deyə bilər.O dediyi bu bir bənd şeirdən sonra isə yanıma gəlib qarşımda dayandı.
-mənim həyatım çətinliklərlə doludur,bundan sonrada yəqinki çətinliklər çox olacaq,sizə gözəl həyat qayğısız gələcək söz verə bilmərəm,ancaq sizi həmişə sevə bilərəm.Mənim sevgilim olarsız?
-hə.Yanaqlarım od tutub yanırdı.O çənəmdən tutub başımı qaldırdı.
-mənim sevgilim.Mənim nazəndə sevgilim.
-nazəndə niyə?
-çünki sənin xoş ədana vurulmuşam.Biz sevgili olmuşduq.Bizi nələrin gözlədiyini,həyatın bizi ayırmaq üçün qurduğu planlardan xəbərsiz,bir-birimizi bərk qucaqlamışdıq.Birazda gəzəndən sonra o məni evə ötürdü.Bir saatlıq getdiyim görüş dörd saat çəkmişdi.Qapını Aydan açdı.Gülümü tez arxamda gizlətdim.İçəri keçıb arxa-arxaya otağıma getməyə çalışsamda Aydan əyilib o tərəf bu tərəfimdən arxamda nə gizlətdiyimə baxmaq istəyirdi.
-aha yenə gül.
-of Aydan.
-oflama danış.Neynədiz?Bacımın xasiyyətinə bələd olduğumdan ən axırından başladım.
-sevgili olduq,-deyib tez otağıma qaçdım,qapını bağlayıb əynimi dəfişməyə başladım.
-aç qapını.
-Aydan imkan ver əynimi dəyişim,danışacam,sənə bələdəm ,bilirəmki,əlçəkən deyilsən.Mən