fəslimdən.Aydan həmişə olduğu kimi,Rozanı tərifləyib dururdu.Bir dəfə Roza bizdə olanda söhbət dayımın xasiyyətindən gedirdi.
-dayımın xasiyyəti çox ağırdı ona hər qız dözməz,onun sözünün qabağına heç kimsə söz deyə bilməz.heç yadımdan çıxmaz bir dəfə bizim evdə qonaqlıq idi,yeyilib-içiləndən sonra söfrəni yığışdırmaq başlamışdıq ki,dayım qırşırdı,-stol arxasında adam oturubsa süfrəni yığışdırmaq olmaz korsuz,görmürsüz bu qədər adamı burda?,-dayımın bu hərəkətinə hətta Cəmilə xalam ağlamışdı.Aydanın dediyi bu əhvalan biz uşaq olanda olmuşdu.
-burda nə varki, mən dözərəm,kişi dediyin elə olmalıdırda.Rozanın bu sözündən sonra Aydan mənə görürsən qız razıdır mənasında göz vurdu.Həqiqətəndə dayımın dözülməz xasiyyətinə Roza dözərəm deyirdisə bu qız ya ağlını itimişdi,ya da həqiqətən çox mülayim təbiətli biri idi deyə belə deyirdi.Atamın ili yaxınlaşırdı.Yenə özümü günahlandırır saatlarla otağımdan çıxmırdım.Cavid iki dəfə görüşmək istəsədə mən halsız olduğumu bəhanə edib getməmişdim.Bir gün işdən çıxanda Cavid xəbərsiz gəlmişdi.O adətən gəlməzdən əvvəl zəng vururdu.
-mən elə bilirdim siz mənə inanırsız,ancaq görünürki səhv etmişəm.
-indi niyə belə deyirsiz?əlbətdəki sizə inanıram.
-inansaydız son zamanlar sizdə olan bu dəyişikliyin səbəbini mənə rahatlıqla deyə bilərdiz.O haqlı idi,mən ona qarşı düz etmirdim.
-sabah atamın ilidi.
-və siz hələdə özünüzü günahlandırırsız?O mənim nə hiss etdiyimi necə bilmişdi.Gözlərim dolmuşdu.Onun sözlərinin təsdiqi mənasında sadəcə başımı tərpətdim.O yaxınıma gəlib məni qucaqladı.Ətrafımızda adamlar az olsada bizə qəribə baxışlarla baxırdılar.Cavid saçlarımı sığallayıb öpürdü.
-etmədiyin bir şeyin günah hissiylə içini yeyib bitirmə.Məndən də uzaqlaşmağı ağlına gətirmə,gedək səni evə ötürüm,sabah gələcəm.Mən gözlərimi bərəldib ona baxırdım.
-elə baxma uzaqdan durub gedəcəm,qorxma yaxına gəlib səni pis vəziyyətdə qoymaram.Mən gülümsəyib yenə onu qucaqladım.İl günü Cavid dediyi kimi gəldi və uzaqdan durub getdi.Qış sesiyası