danışırdım.
-kim səndən bunu istədi?Sabah gəl götür apar.
-gəlmiyəcəm,nətta bir müddət heç sənin gözünədə görünməyəcəm,istəmirsən apar at zibil vedrəsinə.
-ataram elə bilirsən atmaram.Bilirdimki,ataram deyirsə atar.
-olmazki,sən onu zibilliyə atınca bir insanın əməliyyatına kömək edəsən?Bax onda həm ona,həm də özünə köməklik etmiş olarsan.
-hardan tapmısan bu qədər pulu?İndi Cavidin tonu əvvəlkinə nisbətən biraz aşağı idi.
-yığmışam.
-burda çox pul var sənin aldığın o qəpik quruşla bu qədər pul yığılmır.Kimdən almısansa sabah apar qaytar ver yiyələrinə.Mən öz başımın çarəsinə baxa bilərəm,o qədər acız deyiləm ki,qızdan pul götürüm.
-qızdan hə?Hər hansı qızam da mən.Yaxşı oldu bunu dedin.Səninçün necə “dəyərli” olduğumu anladım.
-Zümrüd mövzunu dəyişmə.Sən hərəkətinlə məni neçə alçaltdığını anlamırsan.
-bəs sən?Sən ki,indicə məni yad hesab etdin.Mən sənə kömək etmək istəyirəm.Pulu da almamışam.Özüm yığmışam,bir hissəsini isə sırğalarımı satmışam.
-neynəmisən neynəmisən?Onun tonu yenə zilə qalxdı.Deyəsən bunu gizlətsəydim daha yaxşı olardı.
-satmışam.Qorxa-qorxa elə astadan dedimki,bu sözü heç özüm güclə eşıtdim.
-gör Cavid nə günə qalmısan,ölünü qoy dirini ağla.Sən niyə özbaşına işlər görürsən axı?,-o dərindən nəfəs alıb,-harda satmısan?
-bilmirəm,bir zərgərlik mağazası idi.
-necə bilmirəm,yadına sal tez ol.
-qışqırma üstümə qorxuram.
-qorxsan belə qələtlər etməzdin,tez ol de görüm hara idi?
-evimizin yanındakı zərgərlik mağazasına.
-yaxşı sonra danışarıq,-deyib o telefonu söndürdü.Gecəni güclə yuxuya getdim.Səhər gec oyanmışdım,dərsə gecikirdim.Evdən çıxırdım ki,Cavid zəng vurdu.
-birdə məndən icazəsiz addım atsan sənin qıçını qıracam.Yenə səsi qorxunc idi.
-yaxşı.Hardasan sən?
-cəhənnəmdə.
-mənlə belə danışma.
-yaxşı bağışla.Səhər o mağazaya getdim,sırğalarını satıblar.Alan adam əlamətlərini demişəm adam var ona tapacaq kimdi.Vurduğum adamın da halı pisləşib təcili əməliyyat edirlər.Demək Cavid pulu vermişdi.İndi qalırdı gözləmək ki,adam