u aparanda Gülnaz xanımla Fazil kişi onunla görüşdülər,mən isə irəlidə gedib,onu aparacaqları maşına yaxın bir yerdə gözləyirdim.Onu gətirirdilər,məni görüb əliylə əsgərlərə “bir dəqiqə icazə verin” dedi.Mənə yaxınlaşıb,qollarını boynuma keçırdı,əllərini qandallamışdılar.Necə asan imiş günahsız birinə qandal vurmaq,mənimçün Cavid günahsız idi,əlimi onun qolundakı qandallara toxundurdum.
-bir gün bunlar qolundan çixacaq,bilirsən də,bax o günə kimi səni gözləyəcəm.Qəhər məni boğsada sözümü deyə bilmişdim.
-dəli qız bundan sonra səni mənə kim verəcək,həbsdə yatmış birinə kim qız verər axı,-deyib kinayəli güldü.Mən onu bərk qucaqladım.
-verəcəklər,verməsələr belə özüm gələcəm.O mənim alnımdan öpdü,ilk dəfə idi o məni öpürdü.Sonra üzümü əlləri arasına aldı.
-Gözlə məni yaxşı,mən çıxacam,səni buralardan aparacam,sakıt bir yerdə,yalnız ikimizin olduğu bir dünya quracam sənə.Mən gülümsəyib,başımı tərpətdim.Əsgərlər yaxınlaşıb onun qolundan tutub dartırdılar.Cavid sonda qulağına,-səni dünyalar qədər sevirəm Zümrüd”,-dedi.Cavid həbs olunandan iki həftə mən xəstə yatdım.Aydan deyir,qızdırmam,düşmürmüş,durmadan isə Cavidin adını sayıqlayırmışam.Anam hər nə qədər də soruşsada ki,Cavid kimdir,Aydan ona heç nə deməmişdi.Anam yazıq hardan biləydiki Cavid onun qızının içində yaşayan ikinci insan idi.Anamın sözü həqiqət idi.Mənim içimdə iki insan yaşayırdı,mən iki insanın yerinə yaşayırdım və yaşayacaqdım,iki insanın dərdini tək bədəndə çəkirdim,iki insan üçün hər şeyə dözürdüm və insan üçün dua edirdim.Xəstəlik məni xeyli halsız etmişdi,baş gicəllənmələrim olurdu tez-tez,həkimlər halsızlıqdan olduğunu deyirdilər.Magistraturanın birinci imtahanına getməmişdim,gedə bilməmişdim,beləcə bu il magistraturaya qəbul olmaq istəyim istək olaraq qalmışdı.Bir ay keçmişdi.Mən yeni-yeni özümə gəlirdim.Telefonumu Aydan özündə saxlayırdı.Deyirdi Cavid hər həftə sonu zəng edirmiş.Aydan ona ağır xəstə olduğumu deməsədə Cavid başa düşübmüş.Nəhayətki,telefonumu işlətməyə icazə almışdım.Həsrətlə