onun zəngini gözləyirdim.Heç kimə başa sala bilmirdim ki, mənim dərmanın Caviddi.Bir gün o zəng vurdu.Səsini eşidən kimi ağlamağa başladım.
-Zümrüd göz yaşlarına qurban olum,ağlama.Hiss edirdim ki,mən ağladıqca o da qəhərlənir,ancaq neyləyim ki, özümü saxlaya bilmirdim.Özümü ələ almağa çalışıb danışmağa başladım.
-necəsən?
-mən yaxşıyam,sən necəsən niyə ağlayıb özünüdə,məni də üzürsən.Niyə xəstələnmişdin?
-sənə görə.
-bacın deyir adımı sayıqlayırmışsan,-deyib güldü,-yəqin indi anan məni necə layımdı söyüb ki, gör qızımı nə hallara salıb.Onun gülümsəməsi mənimdə üzümü güldürürdü.
-mənim anam adam söyən deyil.
-tərifləmə mənə qaynanamı,özündən danış,indi necəsən dərmanlarını vaxtında qəbul etki,tez sağal.Onunçün darıxmışdım,əvvəllər olsa idi utandığıdan bunu deyə bilməzdim,amma indi vəziyyət başqa idi.
-Cavid darıxmışam nolar icazə ver görüş günündə gəlim səni görüm.
-olmaz.Onun səsi dəyişmişdi,biraz əvvəlki istilik duyulmurdu səsində.
-ay insan daşsan sən,ya qayasan,darıxmamısan heç,deyirəm darıxmışam bircə dəfə görüm səni,yenə xəstə olum istəyirsən?
-dedimki olmaz.Bura sənin yerin deyil.O hər nə qədər də olmaz desədə mən gedəcəkdim.Günləri sayırdım.Görüş günü onun olduğu həbsxanaya getdim.Taleyin işinə bax,gör sevgimə görə haralara gəlib çıxmışdım.Biz insanlar qəribə məxluqlarıq.Öz başımıza gəlməyincə heç kəsin halından xəbərdar olmuruq.Bu soyuq həbsxana divarları insana elə vahiməli görünürdü ki,hətta geri dönüb qaçmaq da istəyirdim,amma Cavidə görə hər şeyə dözəcəkdim.Sonunda onunla olmaq üçün hər çətinlikdən keçməyə hazır idim.Nəzarətçiyə tapşırdım ki, kim gəldi deyə soruşsa desin ki, dostu gəlib,əgər desə idiki mən gəlmişəm,qorxurdum birdən görüşməyə gəlməz.Nəzarətçi demişdi ki,Gülnaz xanımgil biraz əvvəl gediblər.Biraz sonra o qarşımda idi.Biz sakit bir birimizə baxırdıq. O mənə əsəbi idi,yenə öz başıma iş görmüşdüm,düşünürdüm ki,o qışqırıb bağırıb məni qovacaq ki,birdə gəlməyim,amma o yaxına gəlib,-sən gəldin,-deyib məni bərk qucaqladı.Bu dəfə