ə ikimizdə ağlayırdıq.Bu göz yaşları bir-birimizə həsrət qaldığımız günlər üçün idi,bu göz yaşları çəkdiyimiz əziyyətlər üçün idi,bu göz yaşları haqsız yerə başımıza gətirilənlər üçün idi və ən nəhayət bu göz yaşları darıxdığımız üçün idi.Cavid mənim üzümdən,gözlərimdən öpürdü.
-mən sənin cəsarətinə heyraman deyirdi,-deyirdi.Daha bilmirdiki mən cəsatəri ondan alıram.
-düşünürdün ki,gəlməyəcəm?
-nə yalan deyim olmaz gəlmə desəmdə,səni görmək istəyirdim,-o gözünün yaşını silib,-həyatımda ilk dəfədi bir qızın qarşısında ağlayıram.Gör məni nə hallara salmısan,-deyib gülümsədi.Biz oturduq.O mənim hər iki əlimi tutub öpürdü.
-dəli kimi darıxmışdım.Necəsən işlərin necədi?O əlini üzümə toxundurdu.Mən əlimi onun əlinin üstünə qoyub ocvunu öpürdüm.
-başqa işlər necə gedir bilmirəm,bildiyim bir şey var sənsizlik çətindir Cavid.
-biraz döz,bunların hamısı keçəcək.Sənə söz vermişəm bizim dünyamızı quracam,mənə görə,bizə görə səbr elə.Görüş vaxtı bitənə kimi biz beləcə bir-birimizə təskinlik verə-verə danışır,yeni xəyallar qururduq.Həyat isə öz planlarını qururdu.Günlər həftələrə dönürdü,hər həftənin sonunda isə mən Cavidi görməyə gedirdim.Dayımın bir qızı olmuşdu,adını mən qoymuşdum,Mələk.Adı kimi özüdə mələk idi.Aydan isə hamiləliyini çətin keçırırdı.Buna baxmayaraq öz əməllərindən də qalmırdı.İndidə Rüfətin bacısını ərə vermək üçün çalışırdı.Təsəvvür etmək istəmirəm ki, bunu Rüfət bilsə neylərdi.Mənim dərslərim bitmişdi,imtahanlarım başlamışdı,eyni zamanda BDU-nun nəznindəki litseydə təcrübə keçırdik.Zamanımı imtaha hazırlaşmaqla keçırırdım.Ad günüm yaxınlaşırdı.Anamla xalam son zamanlar gizlin-gizlin danışırdılar mən gələndə isə ya susurdular,ya da adı mövzulardan danışmağa başlayırdılar.Aydana deyəndə isə bu söhbətin üstündə çox durmamış mövzünü dəyişmişdi.Həftə sonunu iplə çəkirdim ki, Cavidi görüm.Nəhayətki biz görüşmüşdük.Onda qəribəlik var idi üzünün mimikası acı çəkən bir insan kimi idi.Neçə dəfə soruşsam da ki, nolub o heç nə deyirdi.yaz gəlməsinə baxmayaraq o