ı qaldırıb,düz gözlərimə baxdı,-çünki o elə bir saf,təmiz sevgi yaşayıb ki,ona toxunsam bu sevgini ləkələmiş olaram deyə düşünürəm.Bu günaha girə bilmərəm,Zümrüd.Mən heyrətlə ona baxırdım.O mənə yaxınlaşıb əllərimdən tutdu.-bilmirəm nə vaxta kimi dözə biləcəm,ancaq dözə biləcəyim yerə qədər sənin dostun olacam.Bu evdə iki dost kimi yaşayacağıq.Mən istəmirəm hər gecəni başqa yerdə keçırım,razıyam qonşu otaqlarda yataq ,ancaq burda sənin yanında olum.O gündən sonra biz bir evdə iki dost kimi yaşamağa başladıq.Nicat hər gün işdən evə gələr,biz bəzi gecələr şəhəri gəzməyə çıxardıq,burda küçələr içərişəhərdəki kimi ensiz və dar deyildi,burda çıxılmaz küçələrdə yox idi.Aydın və geniş olan bu küçələr mənə içərişəhərin küçələri qədər dəyərli ola bilməzdi.Bəzi gecələr isə kinoya gedər ya da evdə kinoya baxardıq.O məni sevindirmək üçün,üzümdə anidə olsa gülüş yaratmaq üçün hər şey edirdi.Nicatla həqiqətən dostlaşmışdıq,o hər bir işini mənimlə məsləhətləşirdi.Hətta bəzən işdən evə əsəbi gələndə də onun deyingənliyini dinləyib ona gülürdüm.O isə,-gülmə sənin məsləhətinə qulaq asıram ona görə başıma bunlar gəlir,sən pis dostsan,düzgün məsləhət vermirsən,-deyirdi.Mən isə,-hə noldu indi günah məndə oldu,yaxşı daha sənə məsləhət verən deyiləm,-deyib öz otağıma gedirdim.Biraz keçməmiş o qapını döyüb əlində bəyaz şokaladla üzr istəyirdi.Çünki bilirdiki bəyaz şokaladı çox sevirdim.Bu yaşam tərzimiz iki ay davam etdi.İki ayda nə dəyişmişdi.Heç nə yalnız özümə yaxşı dost qazanmışdım.Ancaq hələdə Cavidi ölümünə sevirdim,çox gecələr ağlayır,ondan mənə qalan hər iki şəkilə gizlin-gizlin baxırdım.Bir gecə necə olubsa şəkil əlimdə yuxusa getmişəm.Şəhər oyananda Şəkil Nicatın əlində idi.Yerimin içində oturub,onun nə edəcəyini gözləyirdim.Nicat çarpayıda əyləşib,üzümə baxmadan,-nazəndə sevgilim,necədə düzgün ad seçıb,bilirsən mən onun sevgisinə heyran qalmışam.Etiraf edirəm ki,mən belə səni onun kimi sevə bilmərəm.Nicat sözlərini deyib,şəkli çarpayının üzərinə qoyub,getdi.O gün yenə gecəni