z Cavidin yanına gedirik,əgər düşündüyüm şey deyilsə onda səni ona qaytaracam,səndən boşanacam.Mən Nicatın sözlərinə bilmirdim necə reaksiya verim.Bu necə olurdu,axı bunu hansı kişi edərdi?-sənə əvvəldə demişdim,bu sevgiylə mübarizə apara bilmərəm,nəinki mən heç kəs mübarizə apara bilməz,sənin bu günkü halını birdə görmək istəmirəm,heç vaxt.
-sən dəli olmusan,bu nə deməkdi? Mən həqiqətən də axmaq idim.Nicatın bir sözünə fikir verməməişdim,”əgər düşündüyüm şey deyilsə”.
-onun yanına getmək istəmirsən,bu dərəcədə sevdiyin birinə qayıtmaq istəmirsən?
-mən dörd ay hər görüş günündə getdim,amma o mənimlə görüşmək istəmədi,heç bilirsən iyirmi yaşındakı bir qız üçün həbsxanaya getmək nə deməkdi?O neylədi,məni bir lazımsız məxluq kimi qovdu.Mən ona görə hər şeyə hazırkən o məndən imtina etdi.Deyəsən səsim yüksəlmişdi,çünki ətrafdakılar bizə baxırdılar.Bəziləri anlasada əksəriyyəti nə dediyimi anlamırdı.
-sən getmək istəməsən belə mən gedəcəm bakıya,Zümrüd,ona olan qəzəbin gözlərini kor edib,ona görə də əsl həqiqəti görə bilməmisən.
-Hansı həqiqətdən danışırsan axı,həqiqət ortadadı,o daha məni istəmədi,çətinliklərə dözə bilmədi.
-bilmirəm mən belə düşünmürəm,ya o həbsə düşməyinin əsl səbəbini öyrənib,ya da...
-ya da?
-ya da o ağır xəstə olub.Bu sözlər elə acı idiki mən həmişə o ehtimalı özümdən uzaqlaşdırırdım.Oturduğum yerdə dizlərimi sinəmə sıxıb ağlamağa başladım.
-düz otur camaat sənə baxır.Mən tərpənmirdim.-düz otur demirəm sənə?-deyib mənim dizlərimi aşağı salladı.
-Nicat sən mənim umidimi qırdın.Mənim uzaqlaşdırmağa çalışdığım,aylarla düşündüyüm,hətta buna görə psixoloqdan belə kömək aldığım fikri üzümə necə deyə bildin.Mən onun düz gözlərinə baxırdım,o isə başını aşağı salmışdı.Təyyarəyə minik başlamışdı.Biz bakıya çatana kimi heç bir kəlimə danışmadıq.Nicat yol boyu yatsada mənim gözlərimə yuxu getmədi.Birdən o həqiqətən xəstə olsa idi.Artıq bakıya çatmışdıq.Hava limanından Nicatın əvvəlcədən yer ayırtdığı otelə yollandıq.Üç ay idi doğma şəhərimdən ayrı