ə bilməmişdim,özümü günahlandırırdım ki,gərək o sözü sizə deyərdim,ancaq indi görürüəm ki, mən deməsəm belə siz özünüz başa düşmüsüz.Mən anlamamışdım onun nə demək istədiyini.
-başa düşmədim sizi?
-Zümrüd xanım siz o vaxt danışanda mənə elə gəlmişdi ki,Nicat qardaş sizdən nəisə gizlədir,sizə bunu deyəcəkdim,ancaq indi görürəm ki, özünüz həll etmişsiz.Deyəsən o Cavidlə Nicatı səhv salmışdı.Nicat onun səhvini düzəltmək istəyirdi ki, mən Nicatın qolundan tutdum.
-Nicat qalxaq biz daha insanlarıda işindən güçündən ayırmışıq.Biz onlarla sağollaşıb,həbsxanaya yola düşdük.Yolda Nicat niyə onu danışmağa qoymadığımı sorusanda,sadəcə ,-lazım deyildi,-dedim.Buda həbsxana.Biz onun qarşısında idik.İlk gələndə necə vahiməli görünürdüsə indidə elə görünürdü bura.Sonralar öyrəşmişdim bura,burda ən əziz insanım vardı.Ancaq indi içimdə qəribə bir hiss vardı.Elə bil burda mənə aid heç nə yox idi.Niyə belə hiss etdiyimi bilmirəm,zamanı hesablayanda Cavidin çıxmağına hələ bir neçə ay vardı.Biz nəzarətçiyə Cavidin ad soyadını dedik.O isə burda elə biri olmadığını dedi.Deyəsən o burda təzə idi ona görə uzun illərdi burda işləyən birini çağırmağa getdi.Gələn o qoca idi,məni görən kimi tanıdı.
-məni tanıdız,mən Cavidin yanına gəlirdim.
-tanıdım qızım.Onun səsində məyusluq var idi.Nicat bizim yanımızda olsada susurdu.Hər nə qədərdə məni bura gətirsədə görünür o da özünün,prinsiplərini əksinə gedə bilmirdi.Kişilik qururu imkan vermirdi.
-onu çağırın,ancaq deməyin mənim gəldiyimi,birdən yenə gəlmək istəməz.Kişinin gözləri dolmuşdu.
-qızım,Cavid gələ bilməz.Onun gözlərindən yaş axırdı.
-axı niyə gələ bilməz hə?
-qızım məni bağışla,mən sənə onun xəstə olduğunu deyə bilmədim,çünki ona söz vermişdim,o ölənə kimi susacaqdım.Bundan sonra qoca nəzarətçi nə dediyini xatırlamıram.Gözlərim qaraldı,beynimdə yalnız bir söz vardı,”o ölənə kimi”.Gözlərimi açanda həbsxananın tibb mərkəzində idim.Nicat başımın üstündə idi.
-Nicat su.O mənə su verdi.Qocanı görən kimi,stəkanı yerə çırpdım.
-siz,siz