q istəyirdim.Cavidin iyini ondan almaq istəyirdim.
-Zümrüd ağlama,-desədə Sabinada mənə qoşulub ağlayırdı.Hətta Nicatında gözləri dolmuşdu.Sabina əlimdən tutub məni içəri apardı.
-Böyümüsən.Gözümün yaşını silib gülümsədim.
-hə böyümüşəm,indi Zümrüd deyə bilirəm.Mən onun üzündən öpüb qucaqladım.Evdə heç kim yox idi.Sabina deyir,anası marketə getmişdi.Biz oturub gözlədik.Biraz keçmiş Təranə xanım gəldi.O da məni görən kimi öpüb qucaqladı.Biz ikimizdə ağlayırdıq,eyni insan üçün. Təranə xanımla heç vaxt bu barədə danışmasaqda o, Cavidlə mənim sevgimi bilən ilk insanlardan idi.
-nə yaxşı ki,gəldiz.Oturun mən bu saat gəlirəm,-deyib mətbəxə getmək istəyəndə mən onun qolundan tutdum.Sabinada otaqda idi.
-Sabina mən bir stəkan su gətirə bilərsən?Sabina tez getdi ki,su gətirsin.-Təranə xanım məni onun məzarina aparın,xaiş edirəm.Təranə xanımın onsuzda nəmli olan gözləri dahada sulandı. Təranə xanım otaqdan çıxıb,əlində balaca bir qutu ilə qayıtdı.
-bu sizindi.Mən qutunu açanda gözlərimə inana bilmirdim,o sözünü tutmuşdu,zümrüd sırğalarımı tapmışdı.
-amma bu necə...
-bilmirəm,mənə dediki siz bu sırğaları ona görə satmısız,o da geri alıb,mənə ölümündən iki gün əvvəl verdi,dediki mütləq sizə qaytarım.Sabina əlində stəkan sırğaları görüb,-aaaaaa zümrüd sırğalar,-dedi.Sırğaları qutudan çıxarıb Sabınanı qucağımda oturtdum,sırğaları onun qulağına taxdım.
-indi bunlar mənimdi?
-hə.Onları heç vaxt çıxarma,qoy onlar sənə həmişə uğur gətirsin.Sabinanın üzündən öpdüm.O qaçıb güzgünün önünə getdi.Biz Təranə xanımla və Sabinayla vidalaşıb,evdən çıxdıq.Təranə xanımın dediyi qəbirəstanlığa gəldik.Ora necə getdim,bilmirəm bildiyim bir şey var,onun məzar daşının üstündəki şəkili görəndə yerə necə çökdümsə,Nicat məni qaldıra bilmirdi.Dizin-dizin sürünüb məzarın üstünə gəldim.Nicat başın itirmişdi.
-axı niyə?İçimdə o qədər söz vardı ki, deyləsi ancaq heç nə deyə bilmirdim.Onun məzar daşinda hərbi geyimdəki şəkli idi.Bəzən yaxını ölmüş biri fəryad qoparıb özünü ora-bura vuranda