arxasınca “belə edəndə ölen geri qayıtmır ki?” deyirik.Çünki bizim canımız onun qədər yanmır.Məndə indi fəryad qoparırdım.Həbsxanadan bura kimi necə dayanmışdım bilmirəm,bəlkədə bu məzari görənə kimi hələdə nəyəsə umidim vardı.Neçə saat belə halda oldum bilmirəm.Qaranlıq düşürdü.Nicat neçə dəfə məni qaldırmaq istəsədə bacarmamışdı.
-Zümrüd biz getməliyik,burda qalsan dəli olassan,dur yalvarıram,-deyib qolumdan tutdu.Ayağa qalxan kimi dünya başıma fırlanmağa başladı.Yenə özümdən getmişdim.Gözlərimi açanda oteldə idik.Nicat çox narahat olmuşdu.Mən bilmirəm bakıda qalsaydım,Nicata ərə getməsəydim,Cavidin ölümünə necə dözəcəkdim,ancaq indi Nicat yanımda idi.Bundan sonra o məni buraxmayacaqdı.Həmin gecə biz moskavaya qayıtdıq.Bundan sonra mən bakıya birdə getmədim.O dəftəri oxuyandan sonra mənə elə gəlirdiki bakıya getsəm,onun əzabla olduyu bu şəhər məni boğacaq.Nəfəs ala bilməyəcəm.Cavidin dəftərini bir ay sonra oxumağa başladım.O mənimlə görüşə gəlmədiyi hər günü o dəftərə yazmışdı.İlk sözü isə “mənim sevgilim,nazəndə sevgilim bu gün yenə gəlmişdin,amma bu halla qarşına necə çıxım,sənə necə qıyım,bu zibili sənə bulaşdıra bilmərəm”.O hər səhifədə məndən üzr istəyirdi ki,bu gündə səni beləcə yola saldım.Bir səhifədə o hər şeyi həbsə düşmə səbəbini bildiyini yazmışdı.Mənim ağlıma Təranə xanımla bakıdakı görüşümüz düşdü.Görünür Cavid anasına belə həqiqəti deməmişdi.Hər səhifədə cümlələr get-gedə azalırdı.Cavid günügündən halsızlaşır,gücdən düşürmüş.Son iki üç səhifədə isə ancaq bir-iki bənd ayrılıq şeirləri vardı.Sonuncu seir isə mənə içərişəhərdə dediyi şeir idi.Şeirin altında isə “ mən sənin nazını ömür boyu kəçməç istəyirdim,buna ölüm imkan vermədi,məni bağışla” yazmışdı.Bu yazı çox səliqəsiz yazılmışdı,görünür o son gücünü toplayıb bunları yazmışdı.Yazının altında isə qan ləkəsi və göz yaşı ləkəsi var idi.Bu da son.Cavidin xəstə qanı ilə ləkələnmiş bu dəftər mənə dünyada ən dəyərli şeydi.Oğlumdan belə.Aradan üç il keçıb,mən Nicatı ailəm kimi qəbul etdim,oğlumun