u sözüdə o nəyəsə görə deyirdi.O elə bil mənim fikrimdəkini anlayıb sözünə əlavə etdi.
-bu sözümün sizin yazınızla əlaqəsi yoxdur.Semestr ərzində verdiyiniz cavablara görə deyirəm.Həqiqətən də elə idi,hər nə qədər də o mənə birinci yoxlanışda aşağı qiymət yazsada mən yenədə ondan qrup üzrə ən yüksək nəticə alan tələbə idim.Müəllimə heç bir söz deməyib otaqdan çıxdım.Əsəd divara söykənib ən yeni model olan telefonu ilə oynayırdı.Qızlar mənə biraz paxıllıq birazda həsəd qarışıq baxışlarla baxırdılar.Mən onlara fikir verməyib Əsədin yanına getdim.
-sən neylədin?O başını telefondan qaldırmadan cavab verdi.
-neynəmişəm ki?
-sən necə gedib müəllimi hədələyə bilərsən hə?Nəhayətki o üzümə baxdı.
-hədələmək nədi?sənin kimilərin biliyinə qiymət verdirmək mənim kimilər üçün asan işdi.Daha ona deyəcək sözüm yox idi.Atamgilə bu hadisədən bir kəlmə belə demədim.Atam çox qururlu adam idi.Verəcəyi reaksiyadan çox qorxurdum.Tətili evdə keçırdim.Bütün günü evdə olmaq məni biraz bezdirmişdi.Dərslərin açılmasını səbirsizliklə gözləyirdim.Beləcə günlər çətinliklədə olsa bir-birini əvəz etmiş,dərslər açılmışdı.Əsəd mənə etdiyi “yaxşılıqdan” olacaq ki,daha da ürəklənib çox zaman bizim dərs keçdiyimiz otaqların qarşısında dayanırdı.Hər gün dərsdən çıxanda onu binanın qarşısındakı skameykada oturub kimisə gözləyən görürdüm.O hadisədən sonra qrupda da bəzi xoşuma gəlməyən söhbətlər yayılmağa başlamışdı.Üzümə qarşı bir söz deməsələrdə (heç deyədə bilməzdilər çünki mən onlara danışmağa mövzu verməmişdim) arxamca nələrsə danışırdılar.Bir gün yenə dərsdən çıxıb evə gedirdim.Əsəd yenə həmişəki yerində idi.Mən onu görsəmdə sakit ötüb keçmək istəyirdim,lakin görünür o danışmaq istəyirdi.
-Zümrüd biraz danışsaq olar?
-tələsirəm sonra danışrıq.Əslində heç yerə tələsmirdim sadəcə onunla danışmaq istəmirdim.O mənim qolumdan tutub sıxdı.
-mən danışmaq istəyirəm.Danışacayıq da.Onun bu kobudluğu məni dahada əsəbləşdirirdi.Mən heç vaxt sevməmişəm öz dediyini elətdirən,kobuq,”maço” tipli