ə oturub-duraram.İndi atamın evindəyəm və onlar mənim işləməyimə razıdırlar.
-bunu sənə kim öyrətdi? Ayxan artıq özüdə deyildi.
-Ayxan mənim öz ağlım yoxdu ki?
-cəhənnəm ol get harda işləyirsən işlə.Həyatında ilk dəfə birini bu dərəcədə əsəbləşdirirdim və ilk dəfə biri mənə cəhənnəm ol deyirdi.Mən acı sözlər eşitməyə öyrəşməmişdim.Ona görə bu sözü həzm etmək çətin idi mənə.Üzüm demək olar ki, gülmürdü.Mamagildə bunu hiss edirdi.Hər dəfə bir şeyi bəhanə edib söhbətdən qaçırdım.Axırıncı davadan sonra biz iki həftə danışmadıq.Bu iki həftə ərzində o nə gəlirdi , nə də zəng vururdu.. Darıxırdım çox darıxırdım.Varlığına elə öyrətmişdiki məni yoxluğu dözülməz idi.Amma sözü məni çox incitmişdi.Danışmadığımızın on dördüncü günü özü zəng vurdu.
-salam necəsən?
-belə da.salam sən necəsən?
-tapdın özünə iş?
-yox cəhənnəmdə boş yer yox idi.
-bax yenə əsəbləşdirirsən məni..
-nə istəyirsən? ayrılmaq? Niyə bunu dediyimi bilmirəm o anda birədn ağzından çıxdı.
-mən səni çoldən tapmamışam ki, hər şeyin üstündə ayrılam,yaxşı de görüm nə işləmək istəyirsən?müəllimə? işlə yaxşı amma yuxarı siniflərə dərs deməyəcəksən.
-mən hələ oxuyuram,indi kursda işləsəm bəsdi.
-offf yaxşı amma oranı özüm görməliyəm.
-yaxşı çox sağ ol..Bir neçə həftə sonra mən kursların birində işə başladım.Ayxanda şirkətlərin birində işə düzəlmişdi.Mənə tez-tez elçilər çıxırdı.Düzdü mamagil mənim fikrimi bilmədən hərəkət etmirdilər,amma qorxurdum bir gün elə bir insan çıxar ki,mamagil hə deyərlər.Mən onda neylərdim.Bu elçilik söhbəti Ayxanın qanını qaraldırdı.
-biraz döz ömrüm bilirsən ailəmizin borcu var, mən təzə işə girmişəm.
-başa düşürəm amma heç olmasa adı qoyulsaydı mənə də rahat olardı sənədə..
-səbr elə hər şey düzələcək. Dekabr ayının biri idi. Bu gün bizim bir ilimiz tamam olurdu..Mən evdən çıxa bilmədim.Bir-birimizi sadəcə telefonla təbrik edə bildik.Səhəri günü o idən icazə alıb məni universitetə apardı.Biz metrodan çıxıb,əl-ələ söhbət edə-edə universitetə getdik.Çatan kimi isə mən dərsə