n gəlib.
-cavab yazacaqsan?
-yox.Bir neçə dəqiqə sonra bir mesaj daha gəldi.
-xaiş edirəm bu gün axşam mənə beş dəqiqə vaxt ayır.İclas var, amma çalışacam tez çıxım.Nil üzümə baxırdı.
-baxma elə Nil,yazmayacam.
-peşman olub hə?
-guyakı,amma gecikib.3,4 ayda nələr yaşadığımı səndə bilisən.Qardaşım mənlə danışmır,bir bayramı xoş keçirmirik adam nə qədər dalaşar,ailəsidə məni istəmir bunu da məndən gizlədib,bəlkədə bilmədiyim daha nələr var.Guya anası ilə bacısı ilə tanış oldum nə üz gördüm onlardan? Hanı ondan bəri bacısı bir dəfə olsun deyibmi ki,necəsən?Bir telefon zəngi nədir ki?Anasından gördüyüm sifəti isə ömür boyu unutmaram.
-haqlısan amma bunları o da anlayib ki,peşmandı.Bəlkə danışıb yenidən başlayasız?
-yenidən başlamağı hər iki tərəf istəməlidi,ikisidə səy göstərməlidi.Onun elədikləri iki mesajla bağışlanacaq şeylər deyil.Mən ona yalvarmamışdım ki,gəl mənim hisslərimlə oyna,boş vədlər ver,sonrada yerinə yetirmə.Mən öz üzərimə düşənləri etdim.Gözlə dedi gözlədim,səbr et hər şey düzələcək dedi səbr etdim əksinə düzələn heç nə olmadı.Ona görə neçə yaxşı qismətə yox dedim.
-səndə haqlısan amma..
-Nil amması yoxdu.O yaşadığı sevgini mudafiə edə bilmir.Elə bilirdim məni yarıyolda qoymaz görünür ki səhv etmişəm.Nəisə mən evə gedirəm.
Mən Nillə görüşüb evə gəldim.Ad günümü ailəmiz qeyd etdik.Mama ən çox sevdiyim “napalyon” tortu bişirmişdi.Axşam ondan yenə mesaj gəldi.
-bağışla iclas uzun çəkdi,çıxa bilmədim.Yenə cavab yazmadım,mağazaları gəzmək məni elə yormuşdu ki,tez də yatdım.Bir neçə gün o heç nə yazmadı.Düşünürdüm ki,daha heç vaxt yazmaz.Əslində yazmağını da istəmirdim.Mən o yaşda deyildim ki uşaq kimi davranım.Mənim yaşıdlarımın əksəriyyəti çoxdan ailə qurmuş,ana olmuşlardı.Yaşım gedirdi.Ayxanın ailəsi ilə mübarizə aparmağa nə gücüm vardı,nə də zamanım.Əslində gücüm vardi mübarizə apara bilərdim amma bunu istəmirdim.Kursumuz bütün müəllim kollektivi bölgələrin birinə bir günlük istirahətə aparırdı.Güc-bəla ilə evdən icazə alıb məndə