əlimə doğru sürüşürdü.Sanki bütün bədənimdən cərəyan keçirdi.Özümdə deyildim.O böynümü öpürdü.Özümdə bilmədən əllərim onun saçında idi.O gecə mən onun oldum,onun qadını oldum.Başımı onun sinəsinə qoyub düşünürdüm,elə o da saçımı sığallayaraq düşünürdü.
-Muko nə düşünürsən?
-bizi,tanış olmağımızı hər şeyi gör hardan haraya gəldik.Biraz əvvəl mən sənin oldum, 5-6 il əvvəlsə səni özümə düşman elan etmişdim..Kənan bu sözümə ürəkdən güldü.
-niyə neynəmişdim sənə?
-əlsində heç nə,hisslərimlə oynayirdin hamı səndən danışırdı amma sən susurdun..O yenə gülə-gülə cavab verdi.
-neyniyim məni yaxına buraxırdın ki? Amma mən səni sevirdim,heç vaxtda bu sevgi yox olmadı.Niyə məni sevdiyini boynuna almərsan hə?
-mən hisslərimə ad verə bimirəm,səni sevəndə deyəcəm.
-Kaş o vaxt indiki kimi olardın.Tez yerimdən qalxıb oturdum.
-necə yəni indiki kimi hə? Yəni o vaxtda çipaq formada üznıb başımı sinənə qoyaydım?
-pis olmazdı..Kənan bic-bic gülürdü.
-nə gülürsən?..O sinəmə dağılmış saçlarımı toplayıb sinəmi öpməyə başladı.Kənanın əlindən səhərə yaxın gücbəla ilə yatmışdım.Üçgünlükdən sonra biz İstanbula yola düşdük.İstanbulda çox az qaldıq cəmi üç gün.Dayımqızı türkiyədə yaşayırdı.Bizi qonaq çağırmışdı.Bir günlük Rizeyə getdik.Rize gözəl şəhər idi,daha sonra Kənanın dostu bizi qonaq çağırdı.İzmirə getdik.İzmir balaca olsada çox gözəl idi.Şəhərin bir başından o biri başına gəmiylə 15-20 dəqiqəyə getmək olurdu,sakıt şəhər idi.Geri qayıdanda bakıda bizi supriz gözləyirdi.Kənanın bacısı Fidan Həsənlə qoşulub qaçmışdı.Kənan dəliyə dönmüşdü.Onu sakitləşdirə bilmirdim.
-Kənan o da qadındır onunda ailəsi olmalıdı.
-mən demirəm ki olmasın amma bu cür? Həsən mənim dostum idi biz ailəvi dost olmuşuq mənim bacıma necə göz qoya bilər hə? Nə vaxt gəlib istədilər ki biz yox dedik?Hələ Fidanı heç bağışlamayacam...bir il əvvələ qayıtdım o vaxt Muradda bizi görmüşdü Ayxanla..
-o sənin bacındı elə demə düz etməyiblər onlara haqq qazandırmıram amma Fidan haqda elə demə...Kənan məni bərk