Ayxan oldu..
Dərin bir yuxudaydim sanki..Gözlərimi açanda Kənanı gördüm o yuxlamışdı. Qarın nahiyəm çox ağrıyırdı.Qollarımda taqət yox idi. Mamanın səsindən onunda burda olduğunu başa düşdüm.
-Allah sənə şükür onu bizə bağışladın..Mamanın səsinə Kənanda oyandı.
-Şükür olsun sənə tanrım.Bilirdim , bilirdim oyanacaqsan.Mənim mələyim..Kənan alnımı öpdü..Əlimi yenə qarnıma apardım.
-o necədi Kənan? sağdı?.Əslində belə hallarda uşağın sağ qalmadığını bilirdim amma bir umid deyirdim bəlkə..Kənan başını aşağı saldı.
-hələ cavansız mənim balam , olacaq çoxlu uşağınız olacaq..Gözümdən yaşlar sel-su kimi axırdı.Mən qızımı itirmişdim.İçimdə bir boşluq vardı.Bununla barışmaq mənə çətin olacaqdı ancaq dediyim kimi mən güclü qadın idim..Hər çətinliyə dözürdümsə buna da dözməli idim.Aradan iki-üç gün keçmişdi.Həkimlər məni nəzarətdə saxlayırdılar.Hamı mənə baş çəkirdi.Kənan,mama birdə Nəcibə xala isə gecə-gündüz yanımda idilər.Bir gün mən Kənandan hər şeyin necə baş verdiyini soruşdum.
-biz oyuna baxırdıq zəng gəldi.Qonşumuz Rasim dayı zəng edirdi.
-Kənan hardasansa tez gəl evinizdə qəribə şeylər olur..Heç demə sən qışqıranda həmin vaxtı qapıqonşumuz Rasım dayı qapısını açıb evə girirmiş.İçəridən sənin qışqırığı eşıdıb qapını döyməyə başlayıb.Bir neçə dəfə döyəndən sonra mənə zəng vurub.Biz Muradla gələndə sən yerdə huşsuz vəziyyətdə uzanmışdın hər tərəf qan idi.Xəstəxanaya gələndə çoxlu qan itirdiyini dedilər.Əməliyyat saatlarla çəkdi.Sənə uyğun qan tapa bilmirdik.Həkimlər umidsiz idilər.Son anda möcüzə oldu qan tapıldı..Kənanın danışdıqlarından sonra mən bütün olanları anlamışdım.Mənə yalnız bir şey qaranlıq qalmışdı.Mən əmin idim ki əməliyyat otağına aparılanda mənim gözümə Ayxan göründü.Bu qarabasma deyildi.Mən onu görmüşdüm.O burda neynirdi?Bura necə gəlmişdi?..Gün keçdikcə mən dahada yaxşılaşırdım.Artıq 16 gün idi ki mən xəstəxanada idim.Bir gün palatada tək idim.Mamanı təcili çağırmışdılar getmışdı. Birazdan Kənan gələcəkdi onsuzda.Otağı qapısı döyüldü və o içəri