çalışmalıdır...Amma bu biz qızların düşüncəsidi...Reallıqsa tamam başqa oldu..Bizim Kənanla qarşılaşmalarımız ya avtobusda yada metroda oluru...Onun eqoist, özündənrazı görkəmi məni ondan itələyirdi..Hətta bir dəfə metroda mən tək idim..Bu da gəlim məndən biraz aralıda dayandı..Mən tərəfə baxdığını hiss etsəmdə mən baxanda gözlərini qaçırırdı..məndə o an niyə ele etdiyimi bilmirəm amma Səbinəyə zəng vurdum.
-Səbinə salam mən metrodayam gəlirsənsə bir gedək..
-salam hə gözlə 5 dəqiqəyə ordayam..Gələn qatara Kənan mindi mənimdə minəcəyimi gözləyirdi amma mən minmədim...Və o getdi...Niyə belə hərəkət etdiyimi indidə anlaya bilmirəm..Bəlkədə gələcəkdə olacaqları bilsəydim o an o hərəkəti etməzdim...Amma yəqin ki,”kaşki” dediyimiz şeylər həyatda geri qaytara bilmədiyimiz yeganə şeylərdi.Kənanın qohumu, yəni Nəzrinlə munasibətimiz yaxsı idi...Nəzrinlə Kənan birdə Nəzrinin qardaşı səhərlər bir gələrdilər universitetə...Bəzən onlarla qarşılaşanda Kənan yanlarında olmayanda məndə onlara qoşulurdum..Eləki Kənan onlarla oldu görməməzliyə salırdım..Kənan hiss edirdi ki ona görə belə edirəm...Niyə belə edirdim bilmirəm onu görəndə qıcıqlanırdım...Nəzrin hər söhbətimizi Kənanın üstünə gətirirdi..Yəqinki o da bilirdi artıq..Əslində mənə təsir edən məhz bu idi..Bəli bu idi...Niyə mənə özü heç nə demir amma hamı mənə ondan danışır? Nəzrinlədə daha yaxın olmamağa başladım..Fikirləşirdim ki,belə etsəm Kənan özü mənlə danışar..Amma hər hərəkətim kimi bu da səhv anlaşıldı...Artıq birinci kursun son imtahanı idi..Mənim seminar dəftərim səliqəli olduğu üçün əl-əl gəzirdi...Nəzringil imtaham verəndə mənə zəng vurub dəftəri istədi..Vaxt təyin edib görüşdük ki,dəftəri verim...Mən gedəndə o bir qızla danışırdı..Mən onlara yaxınlaşanda qız sağollaşıb getdi..
-salam necəsən?
-yaxşıyam..gedən Kənanın bacısı idi...Yenə Kənan artıq özümü saxlaya bilmədim.
-Nəzrin neyniyim kim olur olsun...Nəzrin sözümdən incimişdi...Bəs mən?Məni kim anlayırdı? Heç kim..Ətrafımdakı hamı-Nəzrin,Həsən,Bəhruz