bilərdim.Günlər bir-birin əvəz edirdi..Sanki hər günüm eyni gün idi..Dekabr ayı idi...Avtobusda Sevdayla rastlaşdım..
-salam necəsən?
-yaxşıyam Sevda sən necəsən?..Biz söhbətləşə-söhbətləşə metroya düşdük..Kənanda orda idi...
-Kənan da burdadı..
-Sevda sən Kənanı tanıyırsan?...
-hə məni istəyirdi..evlərində də bilirdilər..Mənim bütün beyin hüceyrələrim donub qalmışdı. Kənan Sevdanın yarısı qədər olardı..
-bəs sonra noldu?
-bacısı bir söz demirdi amma anası istəmədi…
-Mən başqa cür eşitmişəm.Onun istədiyi var, iki ildi birlikdədilər.
-Ola bilməz...Niyə salam vermədi görəsən?
-yəqin mənə görə..mənim ondan zəhləm gedir o da bunu bilir..
-niyə zəhlən gedir ki?
-nə bilim antipatiyam var....Sevdanı tanıyırdım əslində bilirdim ki, hər şeylə maraqlanan bir insandı, cavabım onu qane etməmişdi..Bir neçə stansiya getmişdik..Sevda telefonunu mənə uzatdı..-Bax oxu..
-yanında adam vardı deyə sənə yaxınlaşmadım..Bunu Kənan yazmışdı…Nə deyə bilərdim heç nə…belə insanlarla tanış olduğumçün özümə əsəbləşirdim sadəcə…Metrodan çıxanda Kənan artıq bizimlə getməyə başladı…Mən nə onun salamın aldış nə də onların söhbətinə qoşuldum.Bir neçə gün keçmişdi…Sevdanı harda görsəm görməməzlik edirdim..Bunu o da hiss edirdi..Özümlə bacarmırdım..Kənanı mənə xatırladan hər kəsi həyatımdan silmək, yox etmək istəyirdim..
-Mehri sənə nəsə etmişəm, niyə mənlə danışmırsan?
-yox sadəcə dekanlığa gedirdim işim var..Noolmuşdu ki?
-Mehri sən demişdin eee Kənanın istədiyi var ,iki ildi birlikdədilər.
-hə nolsun..Bizə nə Kənandan?
-Kənan deyir o ciddi bir şey deyil..Onun yeganə istədiyi orta məktəbdə olub,on birinci sinifdə...Sevda üzümə mənalı-mənalı baxıb gülürdü..Hər şey aydın idi..Kənan ona da mənim haqda danışmışdı..Axı bu necə insandı? …Mən hər dəfə onun haqda heç nə eşitməməyə,daha varlığını belə unutmamağa qərar verəndə nəsə bir şey olurdu və mən yenidən ümidlənirdim.Buna görə heç kəsi günahlandıra biməzdim..Özüm günahkar idim.Əslində düşünəndə məni ümidləndirəcək heç nə