i kimdən olduğu bəlli olmayan bir övlad olmusan. Cavad bunu necə qəbul edib bilmirəm.. bu kişiliyə sığan bir şey deyil.
- Sinan bəy! Bəsdirin! Yetər. Məni və atamı təhqir etməyinizə izn verə bilmərəm. Mən sabah İrana dönürəm. kənanlada heç bir əlaqəm yoxdur və olmayacaq da.
- Yaxşı olar. Hər ikiniz üçün. Hər halda kənan da bu gerçəyi bilsə o da bir dəqiqə olsun belə yanında qalmaz.
- Dedim ki, bəsdirin! Yaşınıza hörmət xətrinə susuram. Amma kimsə...heç kimsə məni təhqir edə bilməz. Bu həyatı mən seçməmişəm. bütün gerçəkləri, 24 illik inandığım bütün gerçəklər bir gecədə məhv oldu. Mən o gecədən sonra ölmüşəm. Məhv olmuşam..
- Firuzə..
- Yox.. indi siz mənim sözümü kəsməyin. Nə var dövlətinizdə gözüm var nə oğlunuzda. Hə həyatım bütün yalandan ibarətdir. Bilmirəm ki, kimin qızıyam, kiməm.. amma Cavad Muhsinə onun kişiliyinə söz deyəcək ən son insansınız. O sadəcə kimsəsiz bir qızı küçəyə atmadı. Sizin və sizin kimi insanların qınağı onu maraqlandırmadı. 24 ildir mən o insana ata deyirəm. 24 ildə bir gün olsun belə ögeyliyimi hiss etdirmədi.. onun şərəfinə söz demək sizə düşməz.
- Mən elə demək istəmirdim. Hamımız Cavadı tanıyırıq..
- Yox.. tanımırsınız. Tanısaydınız bu şəkildə danışmazdınız. İrandan qaçma səbəbim də budur. Atama söz gəlməsin.. məni hər görəndə barmaqla işarə edib bax sizin kimi insanlar onun şərəfinə söz deməsin deyə. Ölkəmdən, doğmam bildiyim yeganə insandan uzaq qalmaq mənə də xoş deyil.. Amma bir də deyirəm bu həyatı mən seçmədim. Anamı mən seçmədim. Onun kim olmağını mən seçmədim.
Firuzə ağlayaraq otaqdan çıxıb sürətlə qapıya tərəf getdi. Fatma arxası ilə səsləyib dayandırmağa çalışsa da Firuzə qaçaraq uzaqlaşmışdı. Bir az sonra isə Kənan əlində paketlərlə evə gəldi. Gülümsəyərək Fatmaya yaxınlaşdı.
- Xala, Firuzə hanı? Yatdı.. ona bir neçə geyim aldım.
- ...
- Xala... nə oldu? Yatıb deyə soruşruam
- Firuzə getdi
- Necə yəni getdi? Hara getdi?
- Bilmirəm. atandan soruş
- Nə? Necə izn verə bildiniz?
Kənan evdən çıxaraq bütün