yolu Firuzəni axtarsa da tapa bilmədi. Səhərə qədər yollarda maşın süərrək Firuzəni dəli kimi axtarırdı. Tapa bilməyincə evinə döndü. Yorğun və əhvalsız halda divana uzanan kimi yuxu tutmuşdu. Tək çarə miqrasiyaya səhər gedib onu orada tapmaq idi. Gecə ayıq olduğundan səhər də yatıb qalmışdı. Fatma Kənanı tırpədərək oyandırmağa çalışdı.
- Oğlum, oyan.. nə oldu.. Tapa bilmədin onu? Gecə vaxtı qızı hara qoydun.
- Nənə..firuzə...saat.... saat neçədir.
- Doqquz..
- Niyə məni tez oyandırmadın.
- Hara?
- Miqrasiyaya. Firuzə orada olacaq. Getməsinə izn verməyəcəm. getməyəcək.
- Kənan!
- Ata, sonra işim var.
- O qızın arxası ilə getməyəcəksən.
- Başa düşmədim.
- Dedim ki, qızın arxası ilə getməyəcəksən. Dünən mən danışdım. Bu gün vətəninə qayıdır. Sən də həyatına qaldığın yerdən davam edirsən.
- Başa düşmədim. Sən nə vaxtdan həyatımı yönləndirirsən?
- Kənan o qız bizim ailəyə görə deyil.
- Niyə? Nəyi uyğun deyil? Bahalı geyinib keçinmir, qır qızıl taxmır.. ya varlı iş adamının qızı deyil? Bunlar uymur?
- Mən sənə son sözümü dedim.
- Amma mən demədim. Dünənə sənə sevmirəm demişdim yadında...
- ....
- Səhv etmişəm. ata.. həm də çox böyük səhv... mən o qız sevirəm. həm də indiyə qədər heç kimə bağlanmadığım qədər bağlanmışam. Ilk dəfədir bu otuz ildə bu cür hissləri mənə yaşadan biri ilə rastlaşmışam. Və o qız sadə tanınmayan ailənin qızıdır deyə sevməkdən vaz keçməyəcəyəm.. Kənan dediyi sözlərə bir anlıq özü də dayandı. Sanki nəyinsə fərqinə varırmış kimi gülməyə başladı.
- Mən... mən.. bunu indiyə qədər niyə deməmişəm.
- Kənan ağlını başına yığ.
- Inan ağlım heç vaxt olmadığı qədər başımdadır. Onu getməyə qoymayacağam.
- Kənan! O bir fahişənin qızıdır! Buna əsla izn verə bilmərəm.
- Nə?!
- Eşitdiyin. Indi otur yerində. Heç kim heç bir yerə getmir.
Kənan eşitdiyini şokunda divana oturub başını əlləri arasına aldı. Hələ ona çatmamışdı atasının sözləri. Bir az yerində oturub sonra evdən çıxıb getmişdi. Firuzə isə artıq havalimanına